Na veertig jaar toch erkenning voor prestaties van Piet Olofsen

17 december 2010
Hoorn

Tijdens sportles op de MULO merkte de leraar als snel dat Piet Olofsen talent had en hij verwees hem naar atletiekvereniging Hollandia. In eerste instantie nog op het terrein aan de Geldelozeweg en later in het Julianapark: ,,Ik zag de Nederlands Kampioen speerwerpen in actie en was meteen gemotiveerd om zelf aan de slag te gaan. Ik kwam terecht bij Jan Schrickx en tijdens de eerste de beste training verbeterde ik volgens hem het clubrecord. De techniek werd bijgeschaafd aan de hand van educatieve tekeningen uit een Duits atletiekblad. En op een gegeven moment kreeg 'het boertje' uit Horn aansluiting met landelijke toppers als Eef Kamerbeek en Frans van der Heijde."

Veertien jaar

En toen voor Piet Olofsen het materiaal beter werd, was hij niet meer te stuiten. Het leidde tot titels in '64-'65-'68-'69-'71-'72 en '73. In Klagenfurt bracht Piet Olofsen het Nederlands record op 74.78 meter en dat bleef maar liefst veertien jaar staan. En verder genoot Olofsen van internationale wedstrijden door heel Europa: ,,Ik was een laatbloeier en begon met loopbaan op m'n achtentwintigste. Doordat ik werkte bij het PEN was meedoen aan grote wedstrijden nooit een probleem. De toch gebrekkige accommodatie van HV&AV Hollandia ook niet. Een paar jaar ben ik er weggeweest, maar het was in die tijd nog niet zo dat je het 'hogerop' ging zoeken. Werk, gezin en sport moesten gecombineerd worden en bij Hollandia liepen destijds toch mensen die wat voorstelden in de atletiekwereld."

Het Kanon

Na zijn atletiekloopbaan handbalde Piet Olofsen nog een tijdje bij Zebra's. Het leverde hem de koosnaam (werparm) Het Kanon op. En toen die loopbaan was afgesloten was het over met de sport: ,,Je kunt nog verder bij de veteranen, maar daar had ik geen zin in. Hoe ouder je wordt hoe minder deelnemers en ik had geen zin om kampioen te worden in een leeftijdsklasse met twee of drie deelnemers."

Van erkenning tijdens zijn actieve periode kwam het niet voor Piet Speer: ,,Ik heb er wel eens aan gedacht na bijvoorbeeld drie kampioenschappen. Maar het kwam er niet van; misschien was de tijd er niet naar. Vanuit de club werd geen enkel initiatief ontplooid en dus ging het over. Pas jaren later toen echtgenote Ans de zaak ging aanroeren en de politiek dit overnam kwam er wat schot in de zaak: ,,De eerste keer tijdens de West-Friese sportverkiezing met onder meer Wil Hartog en later tijdens een gala in Hoorn. Meer onder het motto 'wie waren dat ook alweer'. Toen de uitnodiging voor de huldiging kwam heb ik eerst maar even gebeld wat er ging gebeuren. Het bleek om de gouden sportpenning te gaan en dus heb ik me op de afgesproken avond gemeld. Mooi even zitten teuten met 'jonkies' als Vincent en Esther. De laatste had nooit gedacht dat ik al vijfenzeventig was. En dat was naast de uiteindelijke erkenning misschien wel het grootste compliment."