de kwestie Veerle Slegers

24 november 2012

In een interview met Trouw geeft Slegers aan dat ze vanaf oktober 2009 een klein jaar helemaal niets heeft afgedragen, nadat ze werkloos was geraakt. Niet alleen was ze werkloos geraakt, ze zou ook geen aanspraak hebben kunnen maken op een werkloosheidsuitkering, omdat haar eerdere baan nooit in een vast contract was omgezet (*). Nou weet ik dat de SP graag doet alsof de afbraak van de sociale zekerheid een groot probleem is – ze is zelfs nog de enige partij die zich verzet tegen een verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd – maar het is nog niet zo slecht in Nederland gesteld dat als je buiten je schuld werkloos wordt vanuit een tijdelijk contract, je geen ww krijgt. Er moest dus meer aan de hand zijn.

Ik besloot op onderzoek te gaan en startte bij haar weblog. Aandachtig begon ik deze zelfverheerlijking van mevrouw Slegers door te spitten. En ja hoor, zoals ik al dacht was er meer aan de hand. Daar was hij: de eerste ontmaskerde leugen. In oktober 2009 schreef Slegers vol enthousiasme over haar baan op een VMBO. “Lesgeven, een breed begrip” was de bevlogen titel van één van die blogs, “Leerlingen om van te houden” de sentimentele titel van een andere, “Echt chill man” de popie-jopie van de derde. Geen wonder dat Slegers zon onzin verkoopt over een niet-bestaande ww-uitkering.

Liegbeest Slegers was helemaal niet werkloos toen ze stopte met afdragen. Nee, mevrouw werkte gewoon. Ze werkte weliswaar minder dan dat ze daarvoor deed, maar daar koos ze zelf voor. Dat zegt ze ook in het Trouw-artikel: “Ik heb gevraagd of ik parttime kon gaan werken, maar daar wilden ze niet aan.” Ze werkte naar eigen zeggen voor het scholingsteam van de SP. Hoewel het een pikant detail is dat de SP niet wilde dat ze parttime ging werken, is dat feit nauwelijks relevant. Haar situatie was er op geen enkele manier door veranderd. Als je uit eigen vrije wil minder gaat werken, maakt het niet uit wie je werkgever is. Als je uit eigen vrije wil minder gaat werken, heb je geen recht op ww voor de dagen die je afstoot. Als je uit eigen vrije wil minder gaat werken, krijg je minder geld. Wie je werkgever ook is.

Geld, dat is mij wel duidelijk, daar draait het allemaal om bij Slegers problemen met die afdrachtregeling. Volgens het Brabants Dagblad van zaterdag 29 oktober 2011 is de vergoeding van een raadslid in Tilburg 1.791,52 euro per maand. Niet slecht voor één dag werken in de week. Een SPer die zich netjes aan de afdrachtregeling houdt – wat Slegers dus niet deed – mag daarvan 447,88 euro in zijn zak steken. Een stuk minder dan het hele bedrag, maar nog steeds een leuk zakcentje. Een Provinciale Staten-lid, en Slegers heeft daar ook een zetel, krijgt 1.079 euro per maand voor één dag werken per week. Een SPer die zich netjes aan de afdrachtregeling houdt – wat Slegers dus niet deed – mag daarvan de helft (wat neerkomt op 539,50 euro) in zijn zak steken.

“Met een man in de WAO, twee kinderen en twee pleegkinderen én de verplichte afdracht was het inkomen karig (*),” aldus Slegers in het Brabants Dagblad. Zou salonsocialist Slegers wel weten wat een karig inkomen is? Ze had een baan in het onderwijs, streekte de WAO van haar man op, kreeg kinderbijslag voor haar eigen kinderen, pleegzorgtoeslag voor de pleegkinderen en zou 987,37 euro per maand incasseren door zich te houden aan de afdrachtregeling. Zelfs zonder haar politieke baantjes schat ik haar inkomen op minstens zon 3.000 euro. Minstens. Ik versta toch iets anders onder karig.

Maar mevrouw vond 987,37 euro per maand, voor twee dagen werken in de week, naast al haar andere inkomens, niet genoeg. Ze wilde niet meer afdragen en het volle pond incasseren: 2.870,52 (!) euro was het bedrag dat ze kon over houden aan haar politieke baantjes als ze zou stoppen met afdragen. Nu kon ze tenminste het brood dat ze aan haar kinderen geeft, beleggen met wat vers geïmporteerde Russische kaviaar. Geldwolf Slegers stopte dan ook met afdragen. Wie kan haar dat kwalijk nemen?

*Brabantsdagblad van zaterdag 29 oktober 2011 – pagina 3