Twicht 1 - Marco Borsato #Dichtbij

24 november 2012

Soms staat iemand heel dichtbij maar voelt het verder dan ooit. Soms houdt iemand de deur bewust dicht, hoe erg je ook je best doet, dichterbij kom je niet, laat staan binnen. Soms lijkt het alsof iemand ver weg staat, maar voelt het juist dichterbij dan ooit. Soms houdt iemand de deur bewust voor je open, zonder dat je het in de gaten hebt loop je naar binnen. De mensen die je dichtbij laten komen, laten je vaak onbewust via een spiegel naar jezelf kijken. Een wisselwerking, waar vaak geen woorden voor nodig zijn…

Marco Borsato komt deze week met zijn tournee Dichtbij naar Martiniplaza in Groningen. Maar ook al is hij aan de andere kant van de wereld, afstand is bij hem slechts een relatief begrip. Sinds de Volendamramp heb ik hem ook op een andere manier leren kennen door mijn werk op het Brandwondencentrum. Marco bracht door de jaren heen, sinds de tragische café brand in 2001, regelmatig een bezoek aan het Brandwondencentrum Groningen. Negen van de tien keer gebeurde dat in stilte, zonder dat de pers of derden daar vanaf wisten, puur uit oprechte belangstelling voor de brandwonden patiënten. Soms vroegen we wel aandacht, bijvoorbeeld tijdens de opening van het Elektronisch Brandwonden Dossier, nu alweer ruim twee jaar geleden.

Het was dus al snel duidelijk dat mijn eerste t wicht over niemand anders kon gaan dan Marco Borsato. We werden op dezelfde dag ouder, verbonden door Volendam, bovendien fan vanaf het eerste uur. Toevallig of niet, nu komt hij ook nog eens Dichtbij in de week dat ik mijn eerste echte Stadslicht schrijf voor Groningen Dichtbij. Marco werd groot door dichtbij te blijven. Hij ontroerde mij vaak in het “groot” bij de concerten en vele malen in het “klein” door van dichtbij mee te maken hoe oprecht hij geraakt is door de patiënten op het brandwondencentrum.

Hij kan ook als geen ander laten zien dat we de ontwikkeling van nieuwe technieken met beide handen moeten aangrijpen. De angst loslaten, gewoon beginnen ook al gaat het met vallen en opstaan. We zitten we in een digitaal tijdperk, maar het is slechts een middel. Hoe dichtbij we de techniek laten komen? Dat bepalen we zelf. Het zou wat dat betreft goed zijn als diverse politici en ambtenaren deze blog zouden lezen met betrekking tot eindeloze besluiteloosheid over het elektronisch patiënten dossier.

We vinden het vaak vanzelfsprekend dat “bekend Nederland” zich inzet voor goede doelen, maar wat doen we zelf? Ik heb ooit lang geleden een blik mogen werpen in zijn agenda, de verzoeken zijn enorm. Het kan niet anders dat je in zon positie vaak nee moet zeggen en keuzes moet maken. Dat lijkt me verschrikkelijk moeilijk als ik me in zijn schoenen verplaats, nee zeggen. Bovendien daar sta je dan ineens in operatie kleding bij een zeer ernstig verbrande patiënt. Je moet dan maar het gesprek voeren, met alle ogen op je gericht en ook nog een blond wicht die om je heen dartelt met haar foto camera. Ik zou het niet kunnen. Marco kan het als geen ander, want hij laat mensen dichtbij.

De tweets die Marco destijds rondom de opening twitterde was de reden dat ik een duik nam in de “twitterwereld” en daar heb ik nog nooit één seconde spijt van gehad.

Meer info:
http://www.borsato.nl/nieuws/lees/18275/brandwondencentrum-groningen-digitaal-geopend

Bron Foto: Nathalie Thielen TifosidiMarco