Boekrecensie | 'Kamermensen' van Annemarie de Gee

24 november 2012

Een middelgroot hotel aan de rand van een middelgrote stad, ergens. Alle verhalen in Kamermensen spelen zich af in kamer 104. De vrouw die nog één laatste feest viert voordat ze sterft. De drie volwassen broers die Twister spelen met hun dominante moeder. Een afgetreden politiek leider die zich laat vermaken door Poolse hoeren.
En iedere ochtend zorgt het kamermeisje ervoor dat de kleurige bloemetjessprei weer strak op het bed ligt voor het volgende verhaal.

'Ik ben binnengekomen met een kromme rug en geen enkele tas, ik heb de modder uit mijn gezicht geveegd, twee flesjes Ierse whiskey opgeslurpt, het asfalt uit mijn wangen gepeuterd, een zure smaak uit mijn mond gespuugd, mijn haren weer op mijn hoofd gebonden, door de slappe gordijnen naar de regen gekeken, de hechtingen weer aan elkaar geknoopt…'
Dit is een fragment uit het verhaal Man alleen. In dit verhaal, en in vele andere uit deze verhalenbundel, schrijft Annemarie de Gee recht voor zijn raap. Geen mooi schrijverij, gewoon de dingen benoemen zoals ze heten.

Beoordeling
Het eerste verhaal Proloog heb ik tijdens de theatervoorstelling Kamermensen op het Noorderzon festival mogen beluisteren. Wanneer ik het nu ook zelf lees, hoor ik de intonatie en de passie van Annemarie opnieuw in mijn hoofd, zie ik haar expressieve bewegingen op toneel weer voor me.

Het lijkt er op dat niets in deze verhalen logisch is. Dit is even wennen, maar werkt daarna bevrijdend. De lezer kan gewoon lezen, het gebeurde over zich heen laten komen, alles kan in deze verhalenbundel.
Het absurde verhaal Crime Passionel is hiervan een goed voorbeeld, maar toch accepteert de lezer het. Dat heeft Annemarie erg knap gedaan.

Het verhaal Vader en dochter is een goed voorbeeld van de kreet: het gaat er niet om wat je schrijft, maar hoe je het schrijft. Mooi, minimalistisch beschreven, maar met zo veel sfeer.

De lezer moet vaak tussen de regels doorlezen, een enkel woord of een enkel halfverborgen zinnetje geven aan wat er werkelijk gaande is. Klasse.

De intermezzos over het kamermeisje maken niet alleen de hotelkamer schoon, maar ook het hoofd van de lezer. Na een melancholisch of triest verhaal kunnen we weer met een frisse blik verder lezen.

Het slotverhaal en het laatste verhaal over het kamermeisje sluiten de bundel mooi en geheel in stijl af.

Stijl
Leest vlot. Veel korte zinnen, soms zelfs met een woord, lezen prettig. Hierdoor ontstaat extra spanning in de verhalen.
Gedurfde stijl; verhalen zonder punten en hoofdletters of alleen met kommas.
Zoals Moment voor de slaap, twee verhalen zonder enige vorm van interpunctie, als gedachtes voor de nacht. Een woordenbrij die ook als gedicht zou kunnen worden gelezen.

Enkele mooi beschreven passages:
Meneer Hindeloopen is aan zet. De tien zwarte ogen van het beest kijken hem dreigend aan. Nu moet hij terugslaan.
• Ondanks zijn manke been, dat als een dorre boomstam achter hem aan sleept, ijsbeert hij door de kamer.
• Mevrouw Mayee bidt dat het beetje wodka bij de warme melk, daarstraks, het kind lang genoeg verdooft.

Tot slot
Een verwonderlijke verhalenbundel in vlotte schrijfstijl, met enorm veel fantasie en durf geschreven. Een aanrader!

Verkoopgegevens
ISBN: 978-90-204-1215-4
Uitgeverij: Atlas Contact, Amsterdam/ Antwerpen
Verschenen: ?augustus 2012
Pagina's: 174
Prijs: €18,95