Afscheid van Figaro Pasquale

04 february 2013
Amsterdam

Pasquale hield van Amsterdam en wilde de stad geven wat hem het dichts na stond: het ambacht. Er zaten altijd mensen in de kleine salon, de meesten kwamen niet voor een knipbeurt. Daar moest je ook niet om vragen. Pasquale antwoordde altijd: 'Knippen? Ik heb nog nooit iemand geknipt!' Van klanten was geen sprake, met een kam en een schaar in de hand filosofeerde Pasquale met zijn gasten over het leven. De argeloze toerist die hier plaatsnam in een van de twee kappersstoelen moest na afloop constateren dat er bij Pasquale geen prijslijst bestond. Je gaf wat je het waard vond, een bedrag onder de honderd euro werd als een belediging opgevat.

Pasquale was zorgzaam voor de buren, de dames van het Begijnhof. Hij was betrokken bij mensen die aanklopten voor hulp. En hij was bovenal op en top charmant voor vrouwen die even voor de gezelligheid langskwamen in de Begijnsteeg. Ik heb me elke keer een prinses gevoeld.

Etiquette
Het Italiaanse temperament openbaarde zich zo nu en dan. In zijn salon was Pasquale heer en meester, hij duldde geen tegenspraak van mensen die zich niet hielden aan zijn etiquette. 

Pasquale kon zich ook druk maken om verloedering van de stad. Hij correspondeerde met wethouders en nam het initiatief de stad letterlijk schoon te vegen. Daar werd over geschreven, en niet alleen in De Echo. Een kleurrijk man haalt ook de buitenlandse pers en ontvangt cameraploegen. Maar zijn grootste zorg was het levend houden van het ambacht, Pasquale heeft jarenlang gezocht naar een passende opvolger.

Zijn laatste wens is een feestje in de Begijnsteeg op maandag 25 februari, de dag dat hij 78 zou zijn geworden. Pasqualisten zijn hier vanaf 16.00 uur welkom om te toasten op zijn leven en een donatie te geven aan een ambachtelijk doel.