Elke opdracht in parcours zorgt voor een autistische ervaring

19 october 2015
Alphen aan den Rijn

Zo'n twintig belangstellenden hadden zich aangemeld, de helft hulpverleners, de andere helft moeders van kinderen met autisme. Allemaal weten ze hoe moeilijk het is voor de omgeving om met autisme om te gaan. Maar hoe ervaart de persoon met autisme het zelf?

Sabine van Nobelen en Bianca Vroegindewei geven een korte uitleg over het parcours dat uit tien korte opdrachten bestaat. Na een eerste gezamenlijke ervaring gaan de deelnemers in groepjes van drie uit elkaar. Nog negen opdrachten te gaan. Bij de eerste opdracht moeten zij een vraag beantwoorden: Hoe eindigt de mop? De deelnemer moet op twee wiebelende bollen gaan staan, krijgt een koptelefoon op en een spelletje in de hand. Door de koptelefoon klinkt een mop. Het blijkt een bijna onmogelijke opgave om te zeggen hoe de mop eindigt. Alle zintuigen staan op scherp, maar het lukt niet de clou van de mop uit al die informatie te halen? En om te illustreren wat voor machteloos gevoel dit kan geven, komt ook nog een van de leidsters langs en zegt dat er nog een minuut te gaan is. Opschieten dus. De boodschap komt over.

Alert

Met elke opdracht uit het parcours doet de deelnemer een andere autistische ervaring op. Tegelijk krijgt men een tip hoe daarmee als omgeving om te gaan: Geef mensen met autisme tijd, geef korte opdrachten, zeg precies wat je bedoelt. Hoe frustrerend is het niet te weten wat mensen bedoelen. Het zijn zaken die een moeder zeker herkent. Een deelnemende moeder: 'Ik kom erachter dat ik al veel weet. Desondanks is het goed dit eens te doen. Het zet je aan het denken, je realiseert je weer dat je altijd alert moet zijn.' Een andere moeder: 'Alleen al het ontmoeten van anderen in dezelfde situatie doet je weer even goed.' En dat is precies wat de stichting Mama Vita wil: dat mensen met nieuwe inspiratie en gesterkt weer huiswaarts gaan.