Voor altijd op eenzame hoogte

26 august 2009
Amstelveen

,,Ach ja, ik kan bijvoorbeeld weer helemaal niet biljarten."

door André Gerritsen

Ware voetballiefhebbers zullen Piet Ouderland ongetwijfeld nog uit zijn Ajax-tijd kennen. De gretige linksback uit de jaren '50 en '60 wist diverse keren kampioen te worden, speelde bijna driehonderd wedstrijden in Ajax-1, won de voorloper van de Europacup-I en reikte tot het Nederlands elftal.

Nog elke thuiswedstrijd is hij te gast bij Ajax, de club waar hij de meeste successen uit zijn sportcarrière boekte. Dat Ouderland (één van de verborgen sportparels van gemeente Amstelveen) voldoende voetbaltalent had viel niet te betwijfelen, maar hij had meer in zijn mars. Voor zijn succesvolle Ajax-tijd speelde hij basketbal bij de roemruchte Amsterdamse basketbalclub DED, waar hij via de HBS terechtkwam. De Amsterdamse Apollohal kende Ouderland van binnen en van buiten, letterlijk. ,,Ik heb een hele vloer in mijn kont zitten, al die splinters," lacht Ouderland, over de soms pijnlijke ondergrond die destijds in het Amsterdamse basketbalbolwerk lag.

,,Basketbal werd in in die tijd misschien gezien als veredeld korfbal, maar we bedachten allemaal nieuwe dingen en trucs, die je nu nog ziet. Vergis je niet hoor, er werd in in die tijd heel aardig gebald," zegt de Amstelvener serieus.

Ouderland was door zijn positie bij DED meteen international. Nostalgische plakboeken uit die tijd, tot in lengte van jaren en in detail bijgehouden door zijn charmante vrouw, laten schitterende krantenkoppen zien van de successen van DED tegen teams als 'The Negro All Stars'.

Maar basketbal was niet eens de hoofdmoot van Ouderlands sportieve jeugd. Aanvankelijk speelde hij op hoofdklasseniveau voetbal bij amateurvereniging OVVO in Amsterdam-Zuid. Maar dat was voor sportfanaat Ouderland niet genoeg. Ook deed hij graag mee met een potje honkbal ,,Als ze een mannetje tekort hadden, deed ik altijd mee," zegt Ouderland gekscherend. ,,Ik kon vooral aardig vangen. Na een tijdje in het tweede, kwam ik vanzelf in het eerste. Uiteindelijk werden we kampioen in de hoogste klasse."

Ouderland was een verdienstelijk catcher. ,,Slaan kon ik eigenlijk niet. Ik trainde er ook niet voor, want daar had ik helemaal de tijd niet voor. Maar ik was wel een echt trainingsbeest in die tijd, 's middags voetballen en dan tot laat in de Apollohal basketballen en af en toe een potje honkbal in het weekend. Prachtig."

De ontelbare krantenknipsels zijn het bestbewaarde geheim van Ouderlands bijzondere sportcarrière, die een grote wending nam toen de Engelse Ajax-trainer Jack Reynolds hem ontdekte en van OVVO naar de hoofdmacht van de topclub haalde.

,,Toen heb ik wel besloten om met basketbal en honkbal te stoppen, dat kon niet anders," zegt de sportman in hart en nieren. Zijn carrière bij Ajax was indrukwekkend te noemen en hij reikte zelfs tot het Nederlands elftal. waar hij diverse interlands speelde. Omdat hij, zoals hij eerder al zei ,,aardig kon vangen" werd hij direct ook maar gebombardeerd tot reserve-keeper. Maar echt op doel kwam hij niet te staan. ,,Gelukkig maar," lacht de olijke Ouderland. ,,Ik heb een pesthekel aan duiken."

Ouderland was in zijn sportieve hoogtijdagen een echt bijtertje, een doorzetter. Hij werd eind 50-jaren zeer ernstig ziek, maar van opgeven wilde hij niet weten. ,,De geelzucht had me aardig te pakken, ik lag op het randje," zegt Ouderland. ,,Ik ben er vooral trots op dat ik mijzelf daarna weer op het hoogste niveau terug heb gevochten, dat was eigenlijk de grootste prestatie."

Gevraagd naar zijn mooiste jaar bij het roemruchte Ajax, twijfelt Ouderland lang. Zijn antwoord is geen kampioensjaar. Integendeel.: ,,Mijn mooiste jaar was eigenlijk het eerste jaar dat ik weg was.

De trainer vond mij te oud. In dat jaar degradeerde ze bijna. Voor mij het bewijs dat de trainer er faliekant naast zat."

Alhoewel Ouderland het grootse deel van zijn succesvolle carrière in het voetbal doorbracht, was het stiekem niet zijn meest favoriete sport ,,Diep in mijn hart vond ik het basketbal het leukst," bekend Ouderland, genietend van een pilsje in zijn favoriete Amstelveense café, Stadspub Du Monde. ,,Ik heb nooit gedronken tijdens mijn sportieve carrière, maar op deze leeftijd bent ben je wel toe aan een borreltje," lacht hij tevreden terugkijkend op een carrière die vermoedelijk niemand hem ooit zal nadoen.