COLUMN Piet Poell: Modder

27 december 2016
Roermond

Door Piet Poell

U krijgt er weer een gelegenheid bij om in het openbaar met de billen bloot te gaan, want de meeste facebookaniers hebben niet eens in de gaten hoezeer ze zichzelf te kijk zetten. Dat is net het leuke aan Facebook: mensen leren kennen zonder dat ze iets van zichzelf zeggen. Spelling, grammatica, interpunctie en drieste kreten zeggen genoeg. “Al die haat tempels gelijk met de grond maken moskee’s horen niet bij katolieke afslachten die kamelestront” is per definitie een dom varken. Domme varkens kunnen geen kwaad, om de doodeenvoudige reden dat ze alleen maar serieus worden genomen in hun eigen varkensstal. Tenzij zo’n nest straks stemmen trekt…
Ik hou mijn hart vast voor Dichtbij. Pleur er maar op wat u dwars zit, en ik zeg u welke varkensstal u gevormd heeft.    Ik mag toch zeker wel mijn eigen mening hebben? We leven in een democratie! U leeft maar, mevrouw. Maar weet u ook dat er fatsoensregels bestaan die het u verbieden uw mening te ventileren als u die niet grammaticaal en orthografisch vlekkeloos kunt verwoorden? Die regels zijn er om u te beschermen tegen uzelf. Overtreedt u die, dan volgt uitsluiting van Facebook en kunt u uw volgers weer ouderwets per telefoon op vuiligheid trakteren, maar dat is natuurlijk te confronterend.
   Uiteraard bestaan die regels niet. Jawel, ze bestaan wel, maar alleen in hoofd en hart van mensen die van nature dat soort regels omarmen. In het hoofd van varkens komen ze niet eens op, daar bestaat alleen blinde vraatzucht. De ander vermorzelen.  “Afslachten die kamelestront”. In ons huis geen joden! Lees “Masse und Macht” van Elias Canetti en veel zal u duidelijk worden. 
    U hebt kritiek. U mag kritiek hebben. Graag zelfs. Maar met “afslachten die kamelestront” schieten we weinig op. Dan had u 900 jaar eerder moeten leven, toen waren wij massaal bezig de “kamelestront” in Palestina af te slachten. Moslims in het Heilige Land! We hadden er niets te zoeken, maar we werden gedreven door de jihad tegen ongelovigen. Nog in mijn kindertijd werd die jihad op onze scholen verheerlijkt als heilige kruistochten tegen vervloekte heidenen! Godfried van Bouillon was onze ongeëvenaarde held! Hoeveel heidenen hij wel niet met zwaard en strijdknots afgeslacht heeft! Anis Amri is een van hún helden! Hoeveel ongelovigen hij heeft afgeslacht, weet u intussen.  
   Kritiek op die vergelijking? Prima! Maar kom met argumenten. “Afslachten die kamelestront” is geen argument, dat is klakkeloos napraten van volksmenners. En precies in dat klakkeloze zit onze ondergang. 
   Kritiek kon u altijd treffen in deze kolommen, gefundeerde kritiek. Van een vrije pers, de vierde pijler van een democratie. Die nooit zomaar loze kreten slaakt, maar uitlegt, bekritiseert, relativeert en met recht en reden aanvalt waar machthebbers, politici, bureaucraten, aristocraten niet heel zuiver op de graat zijn, meneer Peters, meneer Van Rey.    In Vlaanderen wil Bart de Wever, burgemeester van Antwerpen en voorzitter van de Vlaams nationalistische NVA, vrije journalisten het liefst muilkorven omdat ze de vinger leggen op zijn zere plekken: tegenstrijdigheden in zijn beleid en negeren van feiten.  Blijkens een opiniestuk van Joël de Ceulaer, redacteur van De Morgen (24-12-2016), wil hij sommige journalisten niet eens meer te woord staan. Waar ken ik dat toch van, meneer Van Rey? 
   Theo Francken, ook NVA’er en verantwoordelijk voor het asielbeleid, wil alle journalisten het liefst uitschakelen en “ongefilterd” communiceren met de burgers via social media. De eerste stap op weg naar het einde. Als alle politici naar believen informatie de wereld insturen, is uiteindelijk niemand meer geïnformeerd.  Alle informatie zou verzuipen in bagger en varkensgekwaak. Een vrije pers controleert die bagger en plaatst ze in de juiste context, voorzien van duiding. Dat is precies wat Henri Haenen, redacteur van Maastricht en Roermond Dichtbij, altijd gedaan heeft. Objectief verslag gelegd, maar kritiek nooit geschuwd. Zonder ooit op moddergevechten aan te sturen. Een eresaluut vanaf deze plaats!       Ook ik heb in mijn columns nooit met modder gegooid. Ik heb wel vaak met scherp geschoten en soms zelfs doel getroffen. En dat is bijna klaarkomen voor een columnist.
   Uw moddergevechten mag u straks in deze kolommen verwachten. Tot de Telegraaf het welletjes vindt en uw gesputter de nek omdraait.