Column Truus Oudendijk: Heerlijkheid...

03 june 2015
Aalsmeer

Na alle familiegein en -ongein van de afgelopen weken -even heen en weer racen naar Zweden en daarna een heel weekend Texel onveilig maken- wordt het hoog tijd om eens in eigen dorp polshoogte te nemen. Hoe staan de zaken ervoor in het Aalsmeerse? De fruitschaal is leeg en de tuin kaal. Dus even naar Morning Glory, voor wat zomergoed. Heerlijke plek. Maar een uurtje in die kas doorbrengen en ik ben nagenoeg failliet. Er staat zoveel moois.

Door naar de groenteman, want die is echt de enige die goede perssinaasappels verkoopt. Even vergeten dat hij die dag gesloten is. Maar dat is het leuke van een dorp; er is een achterom. Zonder mankeren gooit de groentejuwelier onze fietstas vol. 'Betalen komt volgende keer wel'. We krijgen allebei nog een mandarijntje mee: 'Anders zijn jullie zo alleen onderweg'. Dat onderweg is richting de Historisch Tuin; even een bezoekje aan dat leuke nieuwe theehuis, dat ik nog niet gezien heb. Heerlijke plek, uitzicht op de molen of op de tuin; sfeervol interieur en een gezellig buitenterras, waar een mevrouw zit die mij wel heel bekend voorkomt. 'Het is haar niet', denk ik 'te jong.' Maar ze is het wel degelijk; Leni, haar immer jeugdige zelf, zit heerlijk koffie te drinken met een goede vriend. Als altijd is ze goed voor een leuke binnenkomer. Ik zit koud achter mijn kopje Earl Grey of Leni zegt: 'Zullen wij samen een pannenkoekenrestaurant in De Oude Dorpshoek beginnen? Twee journalisten achter de hete pannen, dat moet toch publiek trekken?' Ik ben meteen voor: 'Doen we er in de winter soep bij. Ik erwtensoep, jij bruine bonensoep.' Ik ben goed in het ene, zij in het andere. Mijn fantasie slaat gelijk op hol. Onze leeftijd speelt nu parten, maar twintig jaar terug had ik het een serieuze optie gevonden.

Nu we toch zo door het dorp aan het peddelen zijn, is de volgende stop Mijnsheerlijckheid. Als ik echt oud ben, wil ik best in dat leuke complex wonen. Zou het er nog net zo smetteloos bij liggen als een week geleden? Of heeft de wethouder zijn dreigement al uitgevoerd? Die stak tijdens een feestelijke bijeenkomst een waarschuwend vingertje omhoog met de mededeling: 'We zullen zo gauw mogelijk bordjes verboden toegang neer zetten, want er is gesignaleerd dat er kinderen in de waterpartij spelen.' Wat een sneue reactie. Wat is er nou heerlijker dan wanneer je oud en belegen bent om op een warme dag vanaf je terras of balkonnetje naar spelende kinderen te kijken? Spetterend in slechts een bodempje water. Ik snap ook wel dat ze niet van dat watervalletje af moeten lazeren, maar er zitten vast moeders op het muurtje. Die letten heus wel op. Over heerlijkheid gesproken; een gezelliger, zomers dorpstafereel is toch nauwelijks denkbaar?

Al van ver zie ik grote gele krengen van borden staan. Op de eerste lees ik: 'Niet betreden pas ingezaaid.' Ik haal opgelucht adem. Oké, dat kan. Gras moet gelegenheid krijgen om te groeien. En als het veldje er eenmaal is, gaat dat lelijke bord vast wel weg. Maar op het tweede bord staat het echt, en ook op het derde: 'Geen drinkwater, Geen speelvijver'.

Dat drinkwater snap ik. Maar niet spelen? Wat een treurnis.