PORTRET Frank Van Laecke regisseert La Traviata van Opera Zuid: een wals tussen leven en dood

02 may 2014
Maastricht

Door Romy Heutz
 
Op zaterdag 24 mei gaat de Opera Zuid-productie La Traviata in première. De regie is in handen van de bekende Vlaamse regisseur Frank Van Laecke. In zijn La Traviata is veel oog voor psychologische details. Hij regisseerde eerder bij Opera Zuid de succesvolle producties Faust (2009) en Madama Butterfly (2012, 'Opera van het jaar’).
 
Met La Traviata werkt Van Laecke weer samen met Paul Gallis (decorontwerp), Yan Tax (kostuumontwerp) en Martin Michel (choreografie).  Ze zijn niet alleen oude vrienden van elkaar, maar ook vakmensen die elkaar ‘alert en fris’ houden en kritisch blijven naar elkaar. ,,Dat maakt de samenwerking juist mooi”, aldus Van Laecke. Ook het werken met jong talent, waar Opera Zuid bekend om staat, waardeert hij  enorm: ,,Werken met jong talent is fijn en houdt me jong. In het begin vraagt dit extra begeleiding, maar dit hoort bij mijn vak. Die honger van jonge mensen geeft me extra energie.
 
In het concept van Van Laecke wordt La Traviata een danse macabre. Het leven van Violetta is oneindige aaneenschakeling van feesten, waaraan ze niet kan ontsnappen. Totdat ze Alfredo ontmoet. Maar al snel verplicht het lot haar weer terug te keren naar haar oude leven, totdat de wals uitmondt in een danse macabre. Eenzaam danst ze op een versleten parketvloer van een onbarmhartige balzaal de dood tegemoet.
 
Van Laecke liet zich inspireren door de muziek van Verdi: ,,De muziek beschrijft de ziel van de dwalende vrouw. Als ik naar die muziek luister, zie ik een vrouw die zich heel haar leven eenzaam heeft bewogen van feest naar feest. Die manier van leven verplichtte haar dikwijls een masker met een glimlach te dragen, terwijl daarachter vaak een andere vrouw schuilde.”
 
In zijn concept staat de menselijke psyche centraal. De muziek van Verdi brengt ons van grootse, decadente feesten naar intieme psychologische duels. ,,De scenografie moet daarom relatief eenvoudig zijn en de choreografie sterk gestileerd”, aldus Van Laecke. De kostumering is in de flamboyante stijl van de jaren ‘20. Toch blijven de kostuums sober en zouden zenet zo goed de hallucinaties van de doodzieke Violetta kunnen voorstellen. Van Laecke: ,,De massa in de voorstelling draagt zwart, omdat ik me afvraag of iemand die zo moe en ziek is als Violetta nog scherp ziet. In hoeverre worden mensen schimmen of gedaantes? In hoeverre ziet die vrouw door haar vermoeide ogen nog de details in iemands gezicht?  Alleen Violetta draagt heldere kleuren, omdat ze zich wil bevrijden van het leven dat ze moet leiden. De dood lijkt de enige ontsnapping. Op het moment dat ze sterft, zegt ze dan ook: ‘ik wordt herboren, ik herleef!’
 
Van Laecke vindt het fijn om weer terug te zijn in Maastricht, een stad die hem nauw aan het hart ligt. ,,Als je de wereld rondreist kun je vergelijken. Maastricht  is een plek waar je goed kan vertoeven. Vooral door de bijzondere sfeer van deze stad. Dezelfde sfeer is ook terug te vinden in Gent. Die stad is voor mij een magneet - daar moet ik naartoe, daar liggen mijn wortels. In Maastricht liggen mijn wortels niet, maar een deeltje van een vertakking van een wortel heb ik hier jaren geleden gevonden.”
 
Ook geniet hij van de mentaliteit van Limburgers. Ze zijn ontzettend vriendelijk en aardig, met bijna een ander tijdritme en een bijzondere manier van omgaan met elkaar die hij enorm waardeert. In Maastricht ontdekt hij altijd weer mooie, nieuwe plekken. Een plek waar iedereen moet zijn geweest? ,,Het Theater aan het Vrijthof, op zaterdag 14 juni om 20.00 uur wanneer La Traviata te zien is!”