COLUMN: Jules Rummens, een schouwschilderij bij de Big Apple.

08 october 2013
Roermond

Door Marianne Wulms – Hovens

Hij is geboren in Antwerpen en een kleinzoon van beeldhouwer Corneille Rummens. Glazenier Joep Nicolas vormde een belangrijke inspiratiebron voor hem, met landschappen, stadsgezichten, tuinen, portretten en vanaf 1940 surrealistische werken. Internationale bekendheid verwierf Joep Nicolas door zijn Sint Maartensraam en de vele glas-in-loodramen voor kerken en andere gebouwen. Jules Rummens trad in zijn voetsporen. In 1924 werd hij docent aan de NV Kunstwerkplaatsen in Roermond. Ook hij ontwierp glas-in-loodramen en enkele muurschilderingen. In 1927 kwam een einde aan zijn werkzame tijd in de kunstwerkplaatsen, waar de neogotiek hoogtij vierde. Nadat hij koos voor het vrije kunstenaarschap richtte hij zich op schilderen, tekenen en beeldhouwen. Zijn zoon Maurice is wetenschappelijk medewerker bij het Stedelijk Museum in Amsterdam. In 2002 heeft hij het leven van Jules Rummens beschreven in een gelijknamige monografie (uitgebracht bij uitgeverij Waanders; ISBN 9040095426). Hieruit blijkt hoe de kunstschilder er jarenlang naar gestreefd heeft om boeiende schilderijen te vervaardigen op een zowel klassieke als tegendraadse manier. Zijn schilderstijl ontwikkelde zich van naturalistisch, abstraherend monumentaal naar abstract en expressief figuratief werk. Kenmerkend voor hem was het vermijden van virtuositeit, teveel technische perfectie. Voor de NV Kleiwarenfabriek Sint Joris in Beesel maakte Jules Rummens keramische beelden, zoals ‘De verrezen Christus’, een gemeentelijk monument in Melick, het herdenkingsmonument in Stramproy en in 1954 een Corpus dat in 2008 vernield werd aan de Bisschop Lindanussingel en hersteld werd door kunstenaar Paul Vincken. Op het gebied van de monumentale kunst was hij na de Tweede Wereldoorlog lange tijd actief. Invloeden van het Interbellum waren voor hem vruchtbare drijfveren voor latere, vernieuwende schilderkunst. Jules Rummens was een jeugdvriend van auteur Jacob Hiegentlich (1907 – 1940). In de Rura publicatie ‘Het zotte vleesch’ is een biografische schets opgenomen van Peter J.A.Nissen. Hieruit blijkt dat beiden het muzikale spel bewonderden van kleuren en lijnen in de kunst, los van de figuratieve voorstelling. Een foto van de kunstenaar ontbreekt niet en illustraties van zijn hand. In het boek heet hij René Veraert en hij wil werken, alsmaar werken, zolang hij de kleuren kan zien , totdat het gaat schemeren. Bij mij thuis heb ik een ingelijste reproductie, een grote afbeelding van kathedraal, Roerkade en Steenen Brug in een stemmig en sfeervol kleurenpalet. De naam van de maker, Jules Rummens, is een gewaardeerd begrip in de historie van Roermond, die gekenmerkt wordt door een grote ambachtelijkheid. Het is altijd een aangename verrassing om werk van hem tegen te komen. Zoals bij Art. Room, waar het effect nu wel heel verrassend is. De handtekening van Jules Rummens prijkt onder een schouwschilderij. Boven de zwarte Art Decoschouw , versierd met een kleine portretmedaille, prijkt de mythologische voorstelling van twee jonkvrouwen in de natuur met een Hoorn des Overvloeds ,als een wens voor de toeschouwer: ‘doe wel, het ga u goed’. Het lijkt op een allegorie waarin een deugd wordt getoond.

In de oktober expositie is een grote rode appel de blikvanger in een schilderij van de Big Apple New York. Het is een creatie van Alejandra van der Velden uit Bergeijk. Op elk doek van haar keert een rood appeltje terug, op een trap, of miniem boven op een gebouw. Mijn gedachten gaan uit naar smakelijke appeltjes op fruitschalen van de Franse schilder Paul Cézanne, vernieuwer van het stilleven. En naar Karel Appel, bekend van Cobra en abstract expressionistische werken. Als vanzelf wordt het effect van het schouwschilderij versterkt en laat de invloed van de mythologie zich gelden. Alejandra weet de beweging van een wereldstad in balans te brengen met rust, met humor ook. Op hete dagen als de brandslangen verfrissend water rondsproeien in New York en kinderen met dolle pret genieten van hun tijdelijke fontein is zij de observator die dit leuke tafereel vast weet te leggen. Bijzonder is haar zelfportret met de sprankelende ogen die de toeschouwer van alle kanten aan blijven kijken. Het is gedrapeerd, heeft een extra dimensie verkregen en kleurig gestreept. Alejandra weet net dat ene accent toe te voegen waardoor de voorstelling iets extra’s verkrijgt, zoals een vrouw op een fiets in de zijlijn bij druk taxi verkeer. Een volgende stap in haar artistieke loopbaan is het portretteren, waarbij zij er naar streeft persoonlijke kenmerken weer te geven. Een korte impressie van de overige exposanten in oktober:

Couranten en Rudy van Nieuwenhove

Melding maken van nieuws en dan de boodschap uitdragen dat deze Belgische kunstenaar de nieuwe Andy Warhol is, betekent in de huidige tijd van nieuwe media naast kranten een groot compliment.

Delfts Blauw en Jack van Neer

Er zijn van die juweeltjes die blijk geven van fijnzinnige uitdrukkingskracht en gedetailleerd werk, ze blijven op je netvlies, zijn als een gedicht, een ode aan het decoratieve.

Bronnen: Verbeeld in Limburg – Limburg verbeeld

Recensie J.H. Breeschoten, oud docent adjunct directeur KABK Den Haag, van de monografie

Internet: Geschiedenis van de familie Rummens in België en Nederland

Jacob Hiegentlich. Het zotte vleesch

Fotobijschriften: Kompositie van Jules Rummens, het schilderij met de Big Apple is van Alejandra van der Velden.