Derix denkt... over de tijdelijkheid van het Sphinxpark

25 september 2013
Maastricht

Natuurlijk, de ‘energie’ van het Sphinxpark wordt overgeheveld naar het Frontenpark. Maar dat gebeurt niet één op één. Vanaf 1 oktober is het Sphinxpark echt verleden tijd. Van meet af aan was dat de opzet. De tijdelijkheid was echt tijdelijk bedoeld.
 
Een paar jaar terug schreef ik voor de stichting InnovatieNetwerk het boekje Tijdelijkheid als Toekomst. Dat was bedoeld als fundering van het zogenaamde tijdelijkheidsdenken dat zich als een positief virus door ons land verspreidt. In het oude denken hebben gebieden één strikte blijvende bestemming: park, plein, woonwijk, winkelstraat, landbouwgebied, natuur. In het nieuwe denken zijn er altijd meerdere werelden mogelijk. En is er niet per definitie een beste van al die mogelijke werelden. Een stuk grond waarvan je even niet weet wat je er op langere termijn mee moet, kan dan een tijdelijke bestemming krijgen. Zoals bij het Sphinxpark.
 
Maar die tijdelijkheid moet een termijn hebben, aldus een stelling in Tijdelijkheid als Toekomst. Spreek je zo’n termijn niet af, dan kan het stiekem toch weer eeuwig worden. Of je gaat de verwachting voeden dat die tijdelijkheid langzaam maar zeker toch kan veranderen in iets blijvends.
 
Daarom is het spannend dat het tijdelijke Sphinxpark verandert in een herinnering. De tijd zal leren hoe blijvend die herinnering is. De mate waarin die herinnering beklijft, zal iets zeggen over de kwaliteit van de voorbije tijdelijkheid. Dat klinkt abstract. En geeft stof tot nadenken.
 
Govert Derix is filosoof, adviseur en schrijver van de roman Sterrenmoord, door De Wereld Draait Door, The Optimist/Ode en het Digitaal Universiteitsblad van de Universiteit Utrecht getipt als zomerboek.