Telemarketing-terreur

12 may 2011

“Eh, maar ik heb mijzelf helemaal niet aangemeld voor glasvezelkabel” sputter ik voorzichtig tegen. “Jawel mevrouw, dus daarom dat wij nu een afspraak met u willen maken” weet de dame van het glasvezelbedrijf  mij te vertellen. “Toch weet ik heel zeker dat ik mij niet heb aangemeld” werp ik nogmaals tegen. En dan komt de aap uit de mouw: “Mevrouw,  u kunt nu nog gratis worden aangesloten, over een tijdje moet u aansluitkosten betalen en toevallig is morgen onze monteur bij u in de buurt”.

Steeds meer call-centers maken gebruik van subtiele – bewust niet op op waarheid gebaseerde argumenten –  om geheel ongevraagd uw leven binnen te stappen. Sterker nog. Ze zijn bij de eerste zin meteen zo overtuigend dat u minstens een paar seconden aan uw eigen geheugen twijfelt. “Heb ik dat aanvraagd? Kan mij er echt niets meer van herinneren. Het zal vast wel”. En juist van die tijdelijke illusie van Alzheimer-light maken de telemusketiers dankbaar misbruik. Uw kortstondige moment van twijfel is hun kans om direct een voet tussen uw voordeur te zetten. U wordt overrompeld en zij zien direct uw kans schoon met behulp van valse voorwendselen.

Dagelijks – vaak meerdere malen – worden wij lastiggevallen door de telefoonmessiassen van ongevraagde/overbodige/ongewenste diensten. Ondanks het bel-mij-register, blijven telemarketeers allerlei ontsnappingsroutes bedenken om elke keer weer op slinkse wijze uw leven binnen te dringen. Zeker als u al een bestaande klant bent of bent geweest mag u zonder meer gebeld worden. Dat zult u weten ook. Daarnaast moet u zeker niet vergeten om uw inschrijving in het register op tijd te verlengen – want anders bent u vroeg of laat opnieuw het callcenter-haasje. En wordt u vooral wel gebeld in plaats van niet.

Natuurlijk kunnen we ervoor kiezen om niet op nemen – om zo verschoond te blijven van al die telemarketing-terreur. Maar met het afgeschermde nummer als Paard van Troje weten ze elke keer toch weer binnen te komen. Met als gevolg dat ik tegenwoordig alleen nog maar opneem als er een herkenbaar telefoonnummer in beeld is. Zeker rond etenstijd gaat de telefoon gewoon uit. Dat is een stuk beter voor de eetlust. Geen net-geen-minder-jarige of ruim-over-de-datum ingehuurde call-center bimbo’s die vragen of ze gelegen bellen. Nee, natuurlijk bellen ze niet gelegen. Zeg maar gerust nooit.

Eigenlijk moeten wij als onnozele consument de rollen gaan omdraaien.  En het leven van die call-center piepeltjes onmogelijk maken. Gewoon het heft in eigen handen nemen. Geweldloze acties met maximaal resultaat. Waardoor bedrijven in de toekomst een zich genoodzaakt zien om een eigen “Bel-die-alsjeblieft-niet” register in te stellen. Een zwarte lijst met potentiële klanten die zeker niet gebeld moeten worden, omdat ze het leven van de call-center maffia onmogelijk maken.

De allermooiste tip kreeg ik deze week van een goede bekende van mij. Op het moment dat er gebeld en er gevraagd wordt of het gesprek gelegen komt heeft hiij het volgende standaard antwoord: “Ik wil alleen maar spreken met iemand met een heel kort rokje aan, anders hoeft het voor mij niet”. Tien tegen één dat daarna de partij aan de andere kant van de lijn op wat voor wijze dan ook afhaakt.

In elk geval ga ik mijn stinkende best doen om in dat “Bel-die-alsjeblieft-niet” register te komen. Ik lust ze rauw die telemusketiers. De telefonische degens kunnen worden gekruist. Want als ik ergens niet om heb gevraagd is, dan is het wel om ongevraagd onder valse voorwendselen lastig gevallen te worden. Kom maar op met die telefoontjes. Ik ben er klaar voor.

Patricia de Wolf