Met uitzicht op het sportpark aan het Olympiaplein, waar aan de overkant met sierlijke letters op het gietijzeren hek te lezen staat: “Hier trainde Fanny Blankers Koen.” Er trainen nu jongeren uit de buurt met skateboards en leren voetballen. Weer of geen weer. Het bruist in Amsterdam-Zuid. Wij van Webregio zijn blij dat we warm zitten binnen en een karafje rode huiswijn kunnen bestellen. We krijgen een portie groene en zwarte olijven van het huis. En heerlijk simpel Italiaans zelfgebakken stokbrood met kruidenboter.

Als ik een blik op de kaart werp, krijg ik enigszins last van keuzestress. Ik kan kiezen uit maar liefst 16 antipasti, oftewel warme en koude voorgerechten, en vier soepen. Uit dit twintigtal mogelijkheden valt mijn oog op de carpaccio van rauwe tonijn, besprenkeld met olijfolie, citroen en kruiden. Mijn liefje wil gamberoni aglio e pomodorini, oftewel de grote garnalen, gebakken in olijfolie met knoflook, tomaatjes en kruiden, afgeblust in brandy.

Koning der mozzerala’s
“Ik heb ook nog het een en ander buiten de kaart om,” zegt Enzo. “We hebben nu een burrata, een buffelmozzarella die echt de numero uno onder de mozzarella’s is. Van 100% buffelmelk. Veel van deze kaasjes zijn namelijk helaas niet helemaal van buffelmelk. Dan doen de makers er ook koemelk doorheen. Maar deze is echt erg goed. Het is alleen een gerecht dat je met twee personen moet eten, want de mozzarella is groot.”  Mijn liefje kijkt mij vragend aan. Mozzarella met plakjes pomodori, wat druppels olijfolie en verse basilicum, dat is een van zijn lievelingsgerechten. We doen het dus.

King size portie
Even later brengt Gerardo, onze ober, ons een groot, rond bord met ruccola en een prachtige mozzarella in het midden. De mozzarella is mooi los van structuur. Enzo heeft niets te veel gezegd. Het kaasje smaakt werkelijk goddelijk. “Zo lekker romig,” zeg ik. “Niet te vergelijken met de supermarkt mozzerella, dat een hard bolletje is geworden. Dat heeft meer een ‘rubber’structuur’. Een burrata mozzerella heeft room van binnen.” Mijn liefje knikt en neemt tevreden nog een hapje. De portie is echter king size. Maar liefst 350 gram mozzarella, begrijp ik, als ik Enzo het gerecht nogmaals aan hoor prijzen, dit maal bij onze buren een tafeltje verder. “Dat krijgen we nooit op,” zeg ik, “En als we het lukt, dan lusten we geen hoofdgerecht meer,” zeg ik. “Stop dan gewoon met eten,” zegt mijn lief, “en vraag onze ober het hoofdmenu te brengen.”

Bourgondische maaltijd
De mozzarella is echter zo lekker dat het mij niet lukt er van af te blijven. Wel wenk ik Gerardo, die op ons verzoek de keuken zal laten weten dat we klaar zijn voor de volgende gang. “Maar laat de mozzarella nog maar even staan, daar kunnen we bij het hoofdgerecht ook nog wel van snoepen,” zeg ik. Mijn liefje zucht. “Dat is tegen de etiquette,” zegt hij. “En je bent restaurantrecensent!” Ik weet het, ik weet het. Maar de goddelijke smaken maken het beest in mij los. Ik wil alleen maar meer. Ons kannetje wijn is trouwens ook leeg. We dachten dat we het wel met een halve liter zouden redden. Maar de goede voornemens zijn weer eens gesmolten als sneeuw voor de zon. Zo wordt het dus een Bourgondische maaltijd met alles erop en eraan.

Hoorn des overvloeds
Ook het hoofdgerecht is een flink bord. Ik krijg op verzoek een filetto di angello, oftewel lamslendebiefstuk, met kersen, munt en Marasquinsaus. Mijn liefje heeft nog even getwijfeld over de zalmforel, die ook buiten de kaart te krijgen was. Ook de zeetong en de wilde zwijnhaas, die buiten de kaart te krijgen waren, klonken goed. Maar uiteindelijk is hij toch gegaan voor de tonno al balsamico, oftewel de tonijn met balsamicosaus met kappertjes, olijven en gedroogde tomaten.  Naast het bord met ons hoofdgerecht krijgen we ook wat schaaltjes groenten. De lamslende is lekker mals en combineert heel goed met de zoete kersen/Marasquinsaus. De munt maakt het gerecht weer lekker fris. Ook de tonijn is heerlijk, constateer ik als ik een hapje pik. Met name de gedroogde tomaten in balsamicosaus zijn lekker friszuur. Ik zit te genieten.Aan de mozzarella kom ik echter niet meer toe. Het is echt allemaal wat veel van het goede.

Huisgemaakte tiramisu
En ik wil nog een huisgemaakte tiramisu eten als dessert. “Jij kunt veel eten,” zegt mijn vriend, terwijl hij me een beetje benijdt. Voor hem is er echter ook een licht dessert op de kaart: camparisorbet met bloedsinasappel. De sorbet is lekker fris en maakt je smaakpappillen weer helemaal open. Ik lepel nog wat tiramisu. En drink mijn koffie. Bij de deur krijgen twee kinderen een lollie van Gerardo.

Kindvriendelijk restaurant
“Dat is ook typisch L’Arena,” zeg ik. “Dat ze zo kindvriendelijk zijn.” Mijn lief knikt. We hebben er wel eens gegeten met ons zoontje, die toen net anderhalf jaar oud was. Enzo draagt bij aan de smaakopvoeding. “Veel van onze klanten komen door de weeks lunchen met zakenrelaties. In het weekend nemen ze hun vrouw en kinderen mee. Het is inderdaad zo dat sommige mensen als kind al bij ons kwamen eten. We doen dit dan ook al 25 jaar!” lacht Enzo. “En dat in een tijd dat het ene restaurant meestal snel door de volgende wordt opgevolgd. Veel mensen zien er geen uitdaging meer in, als na vijf jaar de zaak is opgebouwd. Wij houden het ook voor onszelf interessant door naast de kaart steeds mooie producten en bijzondere gerechten te bieden.” Dat is gelukt, vind ik. Enzo vraagt of ik een drankje bij mijn koffie van het huis wil. Ik wil wel proosten op de volgende 25 jaar! Maar ik heb echt al te veel wijntjes op. Een volgend keertje! Dan blijven we naborrelen…

Tekst: Daniëlle Smaling