Boven de open keuken tref je drie flat screens aan met daarop een dvd van een open haard. “Mooie tent!” zegt mijn vriend, als hij binnenkomt. Hij wordt direct uit zijn zware winterjas geholpen. “Ik kom hier eigenlijk nooit,” vervolgt hij, “maar ik zou vaker moeten komen.” Hij kijkt uit het raam naar historische marktplein. “Het is echt een mooi oud stadshart.”

Hippe hoge barkrukken
We hebben gereserveerd en mogen een plekje voor het raam kiezen. We gaan voor een hoge tafel met een hippe hoge ‘barkruk’ erbij en een hoge bank tegen de muur. “Schitterend uitzicht,” mompelt hij. Naast ons zit een zakenman nog snel even mobiel te bellen. Voor ons in Spijs nog nieuw en onontdekt, maar veel mensen uit het zakenleven in Noord-Holland weten de weg naar Spijs te vinden. “Deze weken hebben we veel kerstdiners van de zaak op de agenda staan,” legt onze gastvrouw Angelique uit. Ik kan het me zo maar voorstellen.

Goede wijnkaart
Vanavond is het echter lekker rustig. Hier en daar zitten zit een tafeltje van twee of drie mensen. In de hoek praten twee mannen over een nieuw businessplan. Ik heb de kans gehad om te observeren, terwijl ik wachtte aan de bar, Toen heb ik meteen ook de wijnkaart al bestudeerd. Nu is het de beurt van mijn tafelheer. “U kunt ook kiezen voor een wijnarrangement,” zegt onze gastvrouw. “We willen graag een flesje rode huiswijn, toch?” zegt hij, terwijl hij me vragend aankijkt. “Ik ben gek op de Shirazdruif,” zeg ik. “Bovendien belooft de kaart dat de Australiër ‘een krachtpatser met finesse’ is. Dat klinkt goed.” We gaan ervoor. Ik mag proeven en inderdaad. De wijn is heerlijk kruidig.

Paprikasoepje
We krijgen ook meteen een schaaltje brood met wat roomboter, olijfolie en zeezout. Alles op prachtige vierkante schaaltjes. We hebben het in no time opgepeuzeld. Als we willen, kunnen we nog wat sneetjes stokbrood krijgen. Dat doen we. Met een tangetje legt onze gastvrouw het broodje op ons bord. We worden op onze wenken bediend. Terwijl we gezellig zitten te babbelen, krijgen we een borrelglaasje paprikasoep met pimentroom en kruidenolie als amuse. Het soepje is lekker pittig.

Terrine van draadjesvlees
We kunnen kiezen uit drie, vier of vijfgangen uit het wissellende weekmenu.  Mijn vriend heeft er wel oren naar. Maar we kunnen uiteraard ook à la carte eten. Sinds twee weken is er een nieuwe kaart voor de ‘spijzen’. Daar ben ik benieuwd naar. Het ziet er allemaal lekker uit, dus het is lastig kiezen. Maar ik ga voor de terrine van draadjesvlees en eendenlever, toast van brioche, Madeiragelei en een compôte van vijg. Een keuze waar ik geen spijt van krijg. Het draadjesvlees is goddelijk en combineert uitstekend met de romige eendenlever. Het zoet van de Madeiragelei en de vijg contrasteert mooi met het hartige vlees en maakt het helemaal af. Ook mijn disgenoot zit zichtbaar te genieten.

Malse runderlende
Als voorgerecht bij het weekmenu hoort een zachtgegaarde runderlende, met wat wortelcrème, een trostomaatje, krokante knoflook, kruidensla en een kerriemayonaise. “Heerlijk mals. Moet je proeven!” zegt mijn tafelheer. Ik neem een hapje met kerriemayonaise. Het is inderdaad om op te zuigen. Ik zit te smikkelen.

Schouderhaas met rode kool
Als hoofdgerecht heb ik gekozen voor de gebakken schouderhaas met sukade, rode kool, aardappelpuree, crème van kweepeer en een eigen jus. Dat heb ik goed gekozen, als zeg ik het zelf. De sukade is een mooie voortzetting van het voorgerecht met draadjesvlees. Het past perfect bij elkaar. Bovendien is het een lekker winters potje, zo met de rode kool. De schouderhaas die erbij zit, is ook heerlijk mals. Mijn tafelheer krijgt een kalfsribeye, met spruitjes, truffelpuree, krokant spek, akkerpaddenstoelen en een uiencompôte. Zijn bord is schitterend opgemaakt en een lust voor het oog. “Ik heb in tijden niet zo goed gegeten,” zegt mijn disgenoot, terwijl hij gretig nog een vorkje prikt. “Dat ze dit alles voor die prijs kunnen maken!” Het driegangenmenu kost 29,50 euro. “De prijs/kwaliteitsverhouding is inderdaad erg goed,” bevestig ik. We hebben het maar goed.

Goede dessertwijn
De porties zijn gelukkig niet overweldigend. Ze zijn haute cuisine chique. Voor de stevige eter is er nog extra huisgemaakte frites bij, als je dat wilt. Dat maakt dat er is nog ruimte voor een dessert. Ik kies het fondant van pure chocolade, met stoofpeer, citroen crème en een banaantuille. Mijn vriend krijgt een in kruidensiroop gepocheerde ananas, een merengue, wat roomijs en een tuille van ananas. Als klap op de vuurpijl neemt hij er nog een goede dessertwijn bij. Een Chileen, een Tarapaca uit 2008 om precies te zijn, gemaakt van de sauvingnon blanc en Gewustraminer. De wijn is werkelijk goddelijk. Ik kijk op mijn klokje. Morgen moeten we weer aan het werk. Ik heb moeite met het afscheid. “Misschien kunnen we hier ook tweede kerstdag eten,” zeg ik. “Als ze nog plek hebben. Ik ben benieuwd naar het kerstmenu…”


Tekst: Daniëlle Smaling
Foto's: Martin Klasen