Column |
04 juni 2011
|
14
|
Door Floris Noort, dichtbijredacteur
Webregio is ook niet meer wat het geweest is. Het moest anders, het moest beter, het moest DICHTBIJ. En wij, met z'n allen, moesten mee. Vooruit maar dan.
Ineens ben ik Dichtbij en hangt mijn foto breed uitgemeten in lokale bushokjes, verschijn ik in de Spits en bungelt mijn portret aan een boom in een park in Koog aan de Zaan; De spijker waaraan ik vastzit precies op de plek waar mijn tussenschotje mijn voorhoofd raakt. Of dat een reden heeft weet ik niet maar ik vrees het ergste. Voorlopig blijf ik maar even thuis.
Maar goed, we gaan het van Dichtbij meemaken. Voorbij zijn de tijden van het anoniem berichtjes plaatsen en het klakkeloos kunnen beledigen van elkaar. De redactie vroeg mij of ik vooral ook zelf wilde reageren om de discussie aan te wakkeren. Ja, zo lust ik er nog wel een.
Iedere week kost het schrijven van zo'n flut stukje mij al tijd genoeg en dan ook nog van mij verwachten dat ik op mezelf ga reageren. Het kan te gek ook. Ik ben het al vaak genoeg oneens met mijzelf. Daar heb ik het 'forum' van Dichtbij niet voor nodig. En wat moet ik dan zeggen? "Wat een köht-stuk!"? Alsof ik dat zelf niet weet. Nee, beste redactie, er zijn grenzen aan mijn MPS.
Ik weet hoeveel werk het is om een merk, en vooral een verandering van merk, in de markt te zetten. Voor je het weet haken mensen en zoeken ze wat anders. Maar ook technisch is het ombouwen van een website een hoop werk. Op de achtergrond moeten er heel wat uren zijn gemaakt om dit te realiseren. En het resultaat? Tja, dat moet ieder maar voor zich bepalen. Bedenk voor u oordeelt echter wel dat het moeilijk is om het iedereen naar de zin te maken.
Heb ik dan helemaal niets kritisch aan te merken? Zeker wel. Dichtbij betekent niet dat we elkaar persoonlijk hoeven te kennen. De site heeft een hoog IKEA-gehalte met overal maar 'je' in plaats van 'u' als ik bijvoorbeeld word aangemoedigd om te reageren. De meeste mensen van de redactie ken ik niet en kent u al helemaal niet. En toch spreekt men ons aan met 'je'. Tenzij ze natuurlijk hun publiek (denken te) kennen en weten hoe u aangesproken wenst te worden. Maar dit speelt niet alleen op internet. Het is meer een maatschappelijk fenomeen geworden. Misschien moeten we daar eens een discussie over opzetten op Dichtbij.nl.
Toch hoop ik voor Dichtbij dat het gaat werken. Dat ze er genoeg aan verdienen om eindelijk eens een knap kerstpakket te kunnen bezorgen bij hun vaste columnisten. Dat schept een band en brengt ons nader tot elkaar Dichterbij. Dan mag je me nog tutoyeren ook.