Column |
01 juni 2011
|
Door Roy.Leeman, dichtbijredacteur
Sta ik weer eens een keer (met frisse tegenzin, dat dan weer wel) nietsvermoedend een potje te strijken, komt JJ lekker nonchi de kamer in: “Mamma, wat is een dildo?”
Redelijk in shock maar nog wel met een pokerface vraag ik, zo ontspannen en achteloos mogelijk: “Hoezo?”
Het joch (11) wil het gewoon weten. Nou, dat werd dus een uitleg van een staaf met batterijen die kan trillen (“rrrrrrrrrrrrrr”) – geluidseffecten doen het altijd goed tijdens dergelijke uitlegsessies - , welke ‘sommige vrouwen’, nou ja, inwendig aanzetten.
“Oh, okee” was de wat laffe reactie. Hoe hij erbij kwam, wilde ik wel weten. Nou, op de televisie (dus ergens rond een uur of acht) hadden ze een gezellig item over de duurste dildo ter wereld. Eéntje met diamanten enzo.
Ik probeerde nog een luchtige reactie dat het dan zonde was om zo’n duur ding in bepaalde lichaamsopeningen te proppen, maar het ventje was al weer voor de TV. Wat me nog het meest verbaasde was dat hij het de gewoonste zaak van de wereld scheen te vinden. De grootste schok van dit hele voorval was misschien wel dat ik inmiddels met 37 een ouwe mutsenmoeder ben geworden. Ik kan ook al niet pingen.
Simone Cohen de Lara