Column |
31 mei 2011
|
2
|
Door Roy.Leeman, dichtbijredacteur
Terwijl er dit maal een dodelijk virus oprukt vanuit Duitsland dat korte metten maakt met de wijze lessen van weleer wat betreft het nut van het eten van groenten, heeft GroenLinks kamerlid Tofik Dibi een oprechte doch kansloze oproep gedaan tot een debat over de prijs van vrijheid.
De bedoeling van een debat is immers elkaar overtuigen van een mening door deze weloverwogen uit een te zetten en oprecht te luisteren naar wat de ander te vertellen heeft. De landelijke politiek bewijst al vele jaren dat men in de praktijk een debat aangrijpt om de achterban te bereiken en de mening van een ander zo veel mogelijk te ridiculiseren. Toch is een uitwisseling van meningen omtrent de prijs van vrijheid wat mij betreft erg gewenst.
Er wordt namelijk wat bedreigd in Nederland. Waar men vroeger accepteerde dat iemand er een andere (politieke) mening op na kon houden, daar bedreigt men elkaar tegenwoordig dat het een lieve lust is. Andere politieke opvatting? Ander geloof? Andere seksuele voorkeur? Voor je het weet vliegen de dreigmails je om de oren! En het is natuurlijk ook makkelijk bedreigen, vanachter een anoniem toetsenbord met dito mailadres. En wordt er niet bedreigd dan wordt er simpelweg teruggegrepen op het zwart maken van hen die anders denken. Vergelijkingen met duistere figuren uit het verleden doen het hierbij uitermate goed, zo is de laatste tijd eens te meer gebleken!
De heer Dibi heeft in essentie natuurlijk gewoon gelijk. Het is van de gekke dat een cartoonist, een politiek leider of een opiniemaker wordt bedreigd vanwege zijn of haar mening. Hoe fundamenteel oneens je het ook kan zijn met een persoon of groep; het bedreigen van iemand zijn of haar leven of het beperken daarvan door middel van dreigementen, gaat alle perken te buiten. Ik ben een voorstander van het gebruik van scherpe bewoordingen jegens hen die er meningen op na houden die niet de mijne zijn maar bedreigingen vanuit de onderbuik leveren vaak op wat de onderbuik bevat; een hoop shit.
Dergelijke bedreigingen komen vaak voort uit gevoelens van onmacht en boosheid. Een debat zoals voorgesteld door Dibi gaat hier helaas geen eind aan maken. De welwillenden zullen aanwezig zijn om met elkaar van gedachten te wisselen maar de groep om wie het gaat zal, zoals altijd, bij dergelijke bijeenkomsten verstek laten gaan. Er zal dus, ook zoals altijd, weer gepraat worden over hen die de problemen veroorzaken, in plaats van tegen en met.
Hoe men ooit nader tot elkaar moet komen is mij dan ook een raadsel; wellicht dat het uitdelen van verse groenten van Duitse bodem enkele bedreigers het zwijgen kan opleggen, zodat de welwillenden weer nader tot elkander kunnen komen. Laffe bedreigers, het is komkommertijd
Pim Gillissen