Reactie op :mijn gedachte gaan: uit Westfries Weekblad van 1-2-2012:
Veel emotie op iemand op een gebeurtenis van 25-9-78 .
We waren in de kerk bij een avondwake van onze buurman. De pastoor kwam op het altaar en keek g vreemd .Hij pakte de microfoon en vroeg of mijn vrouw en ik bij hem willde komen. Daar vertelde hij dat mijn schoonzus van 19 jaar was verongelukt op de Bertkhouterweg. In de kerk werd dit later verteld nadat onze familie uit de kerk was gehaald. Een grote schok voor iedereen. Van haar hebben we niets meer gezien.
Ook bij ons iblijft de spoorovergang een gedachte
De dankbetuiging begon met:
De zon was het laatste wat RIET op 25-9-78 zag, dezelfde zon die haar zoveel vreugde gaf is haar noodlottig geworden.
Het ziet er inderdaad heel heftig uit! Als zich zoiets dergelijks met me voor kan doen, doe ik ogenbikkelijk mijn zonneklepje naar beneden en verlaag meteen m 'n snelheid! Mijn gedachten gaan dan onwillekeurig meteen uit naar dat meisje van 17 jaar, die toen op de Berkhouterweg in Hoorn reed en ook tegen de onder- gaande zon inkwam en die niet op tijd merkte, dat de spoorbomen gesloten waren en er in volle vaart tegenaan knalde. Ze werd dus door de aankomende trein gegrepen en verpletterd! Het is nu bijna 40 jaar geleden, maar het grijpt me nog steeds aan, omdat ik haar en haar ouders goed kende! Daarom mijn advies voor 'n ieder die dit leest:als je graag rijden met 'n laagstaande zon, zet dan je zonnebril op en hou je zonneklep naar beneden