Homo Smartphonus

Kunt u dan direct zonder enige aarzeling een eerlijk antwoord geven. Of moet u eerst in diep beraad met uw innerlijk en uw geweten om tot een dapper besluit te komen. Ik vermoed dat de kans groot is dat u niet direct een spontaan antwoord kon geven. 

Wie kan er tegenwoordig nog zonder zijn mobieltje. Laat staan de smartphone. Loopt u maar eens een dagje door hartje Amsterdam en kijkt u eens goed om zich heen. Of wandelt u voor de grap eens een middagje door smalltown Alphen aan den Rijn. Ja, ook daar kunt u het fenomeen waarnemen. Want het lijkt wel alsof wij met zijn allen vergroeid zijn met onze mobiele gadget. Al bellend, pingend, Facebookend, Hyvend, pingend, Twitterend en Skypend verplaatsen wij ons door het dagelijkse leven. 

Het is jammer dat Darwin ons ruim honderd jaar geleden al verlaten heeft. Want wat zou hij opgetogen zijn geweest. Een nieuw menselijk soort heeft zich namelijk geëvolueerd: de Homo Smartphonus. Herkenbaar aan immer aanwezig mobiel speledingetje in zijn/haar hand, glazige blik geheel gefocust op beeldscherm, zich volledig niet bewust van de omgeving. Zelfs niet de directe. 

Kenmerkend aan de Homo Smartphonus is de volledige fixatie op het digitale apparaatje. Hij is volledig geconditioneerd op het geringste bliepje of plingetje. Met een snelheid van enkele milliseconden wordt ergens op gereageerd en direct een berichtje teruggestuurd. Het levensmotto van dit nieuwe menselijk soort is dan ook heel simpel. Ik Smartphone – dus ik besta. Te langzaam reageren of – nog veel dodelijker – niet reageren is fataal. Want voor hij het weet wordt hij zonder pardon het sociale netwerk of uit de rij volgers gekickt. 

Voedsel, onderdak en seks zijn ondergeschikte levensbehoeftes geworden. Smartphonen moeten we. Liefst 24 uur per dag. Bij voorkeur overal. Tijdens het ontbijt, tijdens het werk, tijdens het ontlasten. Zelfs het seksleven lijdt er onder. Ik ken stellen die zelfs in het heetst van het liefdesspel nog hun telefoonding erbij pakken als er een berichtje binnenkomt. Je zal die ene tweet, of die laatst WWW van je buurvrouw maar missen. Ondenkbaar. De virtuele wereld is heilig. Als zombies blijven onze ogen geboeid naar dat lichtgevende schermpje kijken. Want er kan altijd nog een bericht of update komen. 

Daarom mijn vraag aan u. Kunt u een maandje zonder. Durft u die Phone, Blackberry, HTC of ander digitaal kreng 30 dagen achter slot en grendel te leggen? Of is de gedachte alleen al angstaanjagend? Voelt u al bibberitis opkomen bij het idee om een maand van uw virtuele vriendjes en vriendinnetjes gescheiden te worden. Of wellicht dat u het bijna ervaart als een poging tot amputatie van uw dierbare apparaatje? Of bent u zo belangrijk dat u echt niet een dag zonder dat praatreepje met ingebouwde computer kunt? 

Bij opkomende Smartphone-verlatingsangst kunt u dan gebruik maken van  therapeutische bezigheden. Heeft u eindelijk eens echt tijd voor real-life interpersoonlijke contacten met echte mensen. Geen gephotoshopte foto’s of maffe avatars om mee te chatten. Maar gewone mensen van vlees en bloed. Of gaat u naar een live popconcert toe in plaats van uw favoriete YouTube filmpjes ongevraagd – of ongewenst - verspreiden over uw virtuele sociale netwerk. Misschien heeft u dan ook eindelijk weer eens tijd voor…jawel een potje hete dampende seks! 

Als u zich ook maar even kunt vereenzelvigen met één van de bovengenoemde kenmerken dan is het de hoogste tijd om mijn gewetensvraag eens te overwegen. Er is nog hoop. Uw geest is gelukkig nog niet helemaal doodgesmartphoned. Een maand geen seks of een maand zonder Smartphone? Kom op!  U kunt het. Het vlees mag deze keer lekker ongegeneerd zwak zijn. 

Of laat u liever uw geest doden om uiteindelijk als Homo Smartphonus in de nieuwste generatie biologieboeken te eindigen?

Patricia de Wolf