Column |
26 mei 2011
|
reageer
|
Door Roy.Leeman, dichtbijredacteur
Midden in de nacht gaat het brandalarm af. De overloop zou in lichterlaaie staan, lees ik op het scherm van de melder. Ow? Maar ik sta er. Dus? Loos alarm.
Twee uur later schalt het nummer Crazy van Gnals Barkley door het hele huis. Het is pas vijf uur in de morgen. ‘Foutje, wekker verkeerd ingesteld,’ zegt zoonlief de volgende morgen.
Zelf sliep hij overigens gewoon door naast zijn dreunende docking station. Geluid. Geluid is heerlijk. Zolang het een kabbelende bergbeek is. Het is al dagen noisy in en rondom huis. Ik moet er even uit. Naar de sauna. Waar de serveersters zelfs het glas zacht en beheerst voor je op tafel zetten. Er wacht mij een aangename verrassing. ‘Of ik even wil grabbelen?’, vraagt een vriendelijk meisje achter de balie. Haar sieraden klingelen verfijnd tegen haar ranke polsen.
De sauna heeft een Award gekregen en deelt nu zelf prijzen uit. Dat wil ik wel. Wie nooit iets wint heeft ook geen hoop. Maar ik win. Een massage. Aha! Een knappe masseur van mijn leeftijd met kekke bril en donkerbruin warrige krullen komt even later met uitgestoken hand op me af lopen. ‘Wat ik wil? vraagt hij uitnodigend en hij houdt zijn hoofd er schattig schuin bij. ‘Een sportmassage, een ontspannende massage of een klankschalen massage?’ Niet zo moeilijk denk ik fronsend en nog helemaal in de sfeer van een razende dag knopen doorhakken, actiepunten aftikken en rumoer. Klankschalen. Vol adrenaline, ruis en met stalen spieren ga ik languit liggen op de behandeltafel.
Goddank dekt hij mij toe met warme handdoeken. Altijd een beetje gênant om je voor vreemde ogen uit te moeten kleden. Maar goed. Niet zeuren. Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken. Ik heb gewonnen. De prijs is warme handdoeken en klankschalen. Zes stuks staan er op een rij, zie ik nog net voordat ik mijn hoofd op de hoofdsteun van de tafel laat zakken. Ik zie alleen zijn blote verzorgde voeten heel beheerst en zacht op en neer schuifelen.
Zijn tweede teen is veel langer dan de grote.
Hij zet een grote schaal op mijn stuitje en begint aan een massagerondje die zijn weerga niet kent. Niet in de minste plaats omdat het geluid van de galmende, zoemende en tinkelende schalen dwars door alle organen, spieren en botten gaat. Binnen een paar minuten verkeer ik in een soort van kraakheldere meditatieve trans en besef dat de spanning welhaast mijn lijf uit galoppeert. Waar las ik toch dat zelfs water reageert op klassieke muziek?
Niet zo gek, denk ik later op die avond, dat ik thuis af en toe bijna uit mijn voegen barst van het geluid dat mijn pubers en hun vrienden produceren. Hoe zij en hun muziek gezamenlijk klinken? Als zeehonden op een wadplaat. Onverstaanbaar, onbegrijpelijk, ontembaar. En ontroerend ook denk ik glimlachend als ik compleet ontspannen terugrijd naar huis. Want hoe lang zal de combinatie van hun zware mannenstemmen en het kinderlijk getetter nog klinken?
Katja Gebbink