Column |
23 mei 2011
|
10
|
Door Leander Mascini, dichtbijredacteur
De afgelopen maanden was ik niet te genieten. Chagrijnig, eenzaam en vooral heel erg moe. Ik had nergens zin in. Werkte hard, sprong daarna op mijn fiets en besloot zodra ik thuiskwam maar te gaan slapen. Mijn energie was op. Ik was uitgeput.
Volgens de fysio is het een logisch gevolg van de roofbouw die ik het afgelopen jaar op mijn lichaam heb gepleegd. Ik fietste, trainde, zag af. Stopte de opbouw van vier jaar in twaalf maanden. Alles voor één doel: de Alpe d’Huez zes keer op één dag beklimmen. En nu, één schamele week voor de finish, is het over. Uit.
Overtraind. Zo luidde de afschrikwekkende diagnose. En dat zat er natuurlijk dik in. Na het fietsen werden mijn benen steeds zwaarder, mijn rug voelde na elke rit pijnlijker aan en mijn humeur werd met iedere pedaalslag slechter. Op een gegeven moment raakte ik zelfs een paar dagen verlamd. Lopen lukte niet, maar ik hees mij toch op de fiets. Mocht van mijzelf geen kracht verliezen, moest doorgaan. Ik was dan ook een typisch voorbeeld van een strebertje, zoals fysio Sven dat noemde.
Iemand die per se zijn voorganger wilde inhalen. En dat klopte wel. Ik was eigenlijk alleen maar bezig met beter worden, harder kunnen fietsen. Mijn lichaam zei stop. Schoot dus een paar dagen in verlamming en dat gecombineerd met zwarte vlekken voor mijn ogen en lichtademigheid, deed het mij toch maar eens naar een expert gaan. Dit kon niet goed zijn.
Nu zit ik dus in een revalidatieproces. Wat zoveel inhoudt als: afkicken. Keihard afkicken. Van zes keer in de week keihard trainen, naar drie keer per week licht uitfietsen. Rust is het toverwoord. Althans: voor mijn lichaam. Niet voor mijn geest. Die kan nergens anders meer aan denken.
En dus zit ik hier nu achter mijn laptopje. Op mijn ‘vrije avond’, een avond waarop ik normaal gesproken op een zadel had gezeten, denkend aan wat ik allemaal mis. Dat is niet alles. Ik heb trillende benen en een waardeloze nacht voor de boeg. Lekker slapen lukt namelijk niet meer., daar ben ik te onrustig voor.
Sporten zou gezond zijn. Nou, zo voelt het niet. Ik voel me als een afkickende drugsverslaafde. Een wielerjunk.
Leander Mascini
Meer over Leander en zijn gevecht tegen zijn lichaam lees je hierrrrr.