Column |
21 mei 2011
|
30
|
Door Leander Mascini, dichtbijredacteur
Net als ieder ander spelletje is voetbal bedoeld om met plezier gespeeld te worden. Je bent in goed gezelschap, je beweegt wat en trapt ondertussen gemoedelijk een balletje.
Zo zou het tenminste moeten. Maar al vanaf de F-jes wordt er op gehamerd dat voetbal alleen leuk is als er wordt gewonnen. Het gaat niet om het spel, het gaat om het winnen.
Tuurlijk is het leuk om te winnen maar het spelen zelf zou, zeker op die leeftijd, de basis voor de sport moeten vormen.
Fouten maken moet niet erg zijn en goed spel juist aangemoedigd. In de praktijk echter werkt het vaak anders. Coaches staan schreeuwend langs de lijn, daarbij aangemoedigd door even zo fanatieke ouders die precies het tegenovergestelde naar hun kroost schreeuwen. En in het veld staat een hulpeloos kind dat niet meer weet of hij nou rechts, links, voor- of achteruit moet.
Het plezier wat kinderen volgens mij zouden moeten beleven aan het sporten wordt teniet gedaan door de prestatiedrang van coaches en fanatieke ouders. We denken allemaal, vaak tegen beter weten in, dat in onze kinderen de nieuwe Cruijff, Bergkamp of Van der Sar schuilt. Door maar hard genoeg tegen ze te schreeuwen hopen we dat deze kwaliteit er uit zal komen.
Een kind wat niet leert omgaan met verliezen krijgt het in het leven nog moeilijk. Ik kan het weten want ik ben een heel slecht verliezer. Het hoort bij het leven en hoe eerder je dat leert hoe makkelijker je het hebt. In plaats daarvan leren we onze kinderen dat verliezen met voetbal slecht is en dat het komt omdat ze zelf niet goed gespeeld hebben. Het klinkt altijd alsof zij de aanwijzingen van de coach niet goed hebben opgevolgd.
Er zijn maar weinig coaches, heb ik gemerkt die de kinderen echt het plezier in het spel bijbrengen. En toch ligt daar de sleutel tot het succes. Een kind wat met plezier zijn sport beoefent zal er beter in zijn dan een kind wat angstvallig probeert geen fouten te maken. Het ego van de coaches moet maar even aan de kind. Het gaat hier om het kind.
Mijn oudste won een wedstrijd na met 4-0 achter te hebben gestaan. De coach van de tegenpartij was razend en sprak over een straftraining. Zie je het voor je? Kinderen van 12 jaar. Een straftraining.
Het moet niet gekker worden.
Ik ben een beetje klaar met dat hele voetbal. Het is ook de enige sport die het slechtste in de mens naar boven haalt. Je hoeft maar een wedstrijd tussen Barcelona en Real Madrid te kijken om te zien wat ik bedoel. Om over die vernielende bendes ‘fans’ in Nederland maar te zwijgen.
Ik ben blij dat het seizoen weer voorbij is. Zeker na dat teleurstellende einde.
Remko Gerssen