Column |
20 mei 2011
|
33
|
Door Leander Mascini, dichtbijredacteur
Wat is dat toch met machtige mannen? Is het omdat ze blijkbaar stijf staan van de testosteron? Of is het omdat hun bankrekening uitpuilt van de snelverdiende pegels. Of is het omdat ze de meest luxueuze bezittingen hebben? Of is het omdat ze een uit de kluiten gewassen geslachtsdeel hebben.
Alfamannetjes. Door de eeuwen heen hebben ze een onweerstaanbare aantrekkingskracht gehad op wellustige vrouwtjes. Mocht er toevallig geen vrouwtje welwillig zijn voor de gunsten van het mannetje - dan neemt hij gewoon wat hij vindt dat hem toekomt. Hij heeft er immers hard genoeg voor gewerkt. Is het eigenlijk niet zo dat als een vrouw “nee” zegt – ze eigenlijk gewoon “ja”bedoelt? Dat tegenstribbelen is slechts een spelletje. Playing hard to get noemen ze dat toch?
De week was het wel weer bijzonder smullen. Met het aftreden van Dominique Strauss-Kahn (DSK) van het IMF is wederom Alfa-mannetjes in zijn zelf gecreëerde fallus-val getrapt. Hij had toch beter moeten weten – óf meer zwijggeld moeten betalen. Want uiteindelijk haalt de waarheid je altijd in. Zeker als je een publieke functie bekleedt. Je wordt hoe dan ook teruggenaaid.
Ook ex-gouverneur van Los Angeles – Arnold Schwarzenegger – mag publiekelijk door het stof gaan omdat hij blijkbaar zijn hoofd er helemaal niet bij had toen hij buitenechtelijk zijn kopje ergens instak. Met zonder regenjasje wel te verstaan. Vijftien seconden dolle pret en een extramaritaal Schwarzeneggertje rijker. Het kind blijkt zelfs nog echt op zijn vader te lijken ook. Nu het kind eindelijk uit de buitenechtelijke kast is gekomen is het bal. Zou Arnie er spijt van hebben?
Met grote regelmaat worden we geconfronteerd met staatshoofden, politieke machthebbers, gefortuneerde zakenmensen die beroemd en berucht zijn om hun seksuele escapades. Deze week in NRC.next werd er zelfs een hele pagina gewijd aan allerlei theorieën en wetenschappelijke verklaringen om het gedrag van DSK nader te verklaren. Maar eigenlijk is het oud nieuws.
Mannen, macht en seks gaan sinds mensenheugenis hand in hand. Hoe groter het aura van macht, hoe meer wijfjes zich verzamelen om het alfamannetje. Als muggen om een gloeilamp. Uiterlijk speelt geen rol. De machtige man wordt geheel niet gehinderd door zijn bierpens, pokdalige huid, overtollig rughaar, genitale wratten of wat dan ook. Macht werkt als een feromoon – van de sterkste soort. In het aura van de macht mag het alfamannetje zijn al dan niet gewillige vrouwtjes geheel ongehinderd met zijn toverstokje bespelen. Zo vaak als het hem wel valt.
Maar hoe dan ook – uiteindelijk gaan de immer bronstige en graag buiten de officiële relatie consumerende alfamannen ten onder. Hoe doortrapt, door de wol geverfd de Alfa-mannetjes ook zijn. Het is slechts een kwestie van tijd eer ze verstrikt raken in hun – al dan niet grootgeschapen – Fallus-Val. Op geraffineerde wijze worden ze door één van hun eigen minnaressen met een ijzeren greep bij hun schijnbaar übermachtige testikels gegrepen.
Dan is het pas echt bal en gaat het hele media-circus beginnen. De geile beerput gaat open en een vloedgolf van saillante en smeuïge details stroomt vervolgens de publieke wereld binnen. De argeloze familie en de zorgvuldig uitgestippelde carrière van het Alfa-mannetje verzwelgend met alle smerige informatiedrab. Achter elke gevallen machtige man staat een fatale minnares.
En dat hadden die mannetjes in al hun geiligheid even niet voorzien.
Patricia de Wolf