PURMEREND - Het is nog niet zover maar bij de eerste zonnestralen zie je menigeen op de Koemarkt heerlijk genieten van bier en bitterballen, lurkend aan een mini-sigaartje. Deze combinatie zie je veelal bij midlife-crisis-types. Die hebben met dit gedrag in ieder geval hun ‘midlife’ gehaald.
We weten al lang dat (overmatig) alcohol en vet eten niet bijdraagt tot een goede gezondheid. En een zwartkijker zou ook nog vermelden dat al die UV-straling die je op je decolleté of op je toet krijgt tijdens een terrasbezoek zal leiden tot één en al ellende. En ondanks het rookverbod (was dat nou opgeheven of niet?) wordt de staatskas nog steeds gevuld met de niet afnemende opbrengst van de tabaksaccijnzen. Dit is het bewijs dat mensen zich niet laten beperken in hun geluk, en helaas ook niet in hun gezondheid…
Kun je dan zomaar zeggen dat ongezond leven gelukkig maakt en andersom: dat gezond leven niet gelukkig maakt? Dat laatste lijkt me iets te ver gaan. Het eerste lijkt waar te zijn, tenminste, tot het moment dat de gezondheid het laat afweten. Wanneer je door je overgewicht ’s ochtends maar met moeite de trap af komt of door je vervuilde longen sterretjes ziet bij het in de auto tillen van je dagelijkse kratje bier dan wordt je geluk samen met je gezondheid een stuk minder. Vervolgens zie je dat men dit ongelukkige gevoel probeert te compenseren met de reeds bekende ongezonde genotsmiddelen. Tsja, dan kun je niet meer zeggen dat ongezond leven toch gelukkig maakt.
Aan de andere kant zijn er intussen ook hele volksstammen die proberen zo gezond mogelijk te leven. Met het E-nummersboekje in de aanslag proberen ze te slagen in de normale supermarkten van ons land. Dat valt niet mee. Dat is ook af te lezen aan hun vermoeide, chagrijnige gezichten. Of komt dat laatste door een gebrek aan geluk. Geluk dat je krijgt door te genieten van de ongezonde dingen des levens. Nu ik dit zo opschrijf weet ik het even niet meer. Zelf ben ik al geruime tijd op de biologische toer en probeer mijn vleesconsumptie te beheersen (de zgn. flexitariër). Aha! ‘moeten beheersen’, hoor ik mezelf zeggen. Daar zit em de kneep! Zo lang je het gevoel hebt dat je je moet beheersen en inhouden tegen alle zintuiglijke signalen in, ben je in gevecht met jezelf. En volgens mij zijn er dan alleen verliezers. En verliezers zijn niet gelukkig. En niet gelukkig zijn is niet gezond…
Hoe komen we hier uit? Kunnen we dan niet een schuldige aanwijzen, niet zijnde jezelf? Want dat geeft een veilig gevoel. Je hoeft het wereldnieuws maar half te volgen om dat inzicht te krijgen. Een schuldige dus. Hoe komt het toch dat we aan zoveel (ongezonde) verleiding worden blootgesteld. Is dat de schuld van de overheid (altijd een makkelijk en gewillig slachtoffer, maar ja wie is de overheid eigenlijk?) of moeten we het zoeken bij de commercie? En wat te doen bij een gevallen kabinet? De complottheorieën rondom de sigarettenmafia, farmaceuten en Coca Cola moeten toch ergens vandaan komen?
Van de week fietste ik, tussen de buien door, door het mooie landelijke gebied in Waterland en zag een weide vol met tevreden herkauwende koeien (tevreden, omdat ik geen boe-geroep hoorde). Toen kon ik niet anders dan concluderen dat de beperking van keuzevrijheid toch zorgt voor een mate van tevredenheid. Misschien zijn wij als mensen te zeer bezig om te vluchten in rationele en emotionele discussies over gezond en ongezond en hoeven we daardoor niet na te denken over waaròm we ons rusteloos, gestrest en ongelukkig voelen. We zouden er dus beter aan doen door de koe bij de horens te pakken en onze gevoelens rustig te gaan herkauwen en herkauwen en herkauwen. En je krijgt er op de koop toe ook nog eens prachtige glanzende ogen van…
Dit artikel is voor het laatst aangepast op:
04 mei 2012