EDAM - Net als in 'Kleur bekennen' wilde Wiljo Oosterom ook in haar tweede roman 'Een sluier van zand' (van uitgeverij De Wereldbibliotheek) op een positieve manier over Afrika en de Afrikaanse leefwijze schrijven. Als geen ander kan zij immers beschrijven hoe het is om als blanke, onafhankelijke vrouw te leven in een Afrikaanse gemeenschap. 'Ik wilde geen zielig boek schrijven. Natuurlijk is er armoede en heersen er ziektes. Maar je hoeft niet ongelukkig te zijn als je arm bent. Het zijn mensen als jij en ik. Maar dan in een andere context.'
Wiljo Woodi Oosterom is vele jaren werkzaam geweest als communicatiespecialist bij Effatha; momenteel is ze intensief betrokken bij Deafnet, Center of Knowledge voor Afrika. Na de dood van haar man, en nadat haar kinderen het huis hadden verlaten, vertrok Wiljo voor kortere en langere tijd naar Afrika. Na verschillende ervaringen in Rwanda, Sierra Leone en Kenia kwam ze terecht in West-Afrika , aan de grens met de Sahara, waar ze een heel ander Afrika leerde kennen. Daar werkt ze nu, sinds een jaar of tien, samen met haar Afrikaanse partner, samen met de lokale bevolking aan schoon drinkwater, gezonde voeding in de vorm van landbouwprojecten, gezondheidszorg, onderwijs en werkgelegenheid. Zo'n zes tot acht maanden van het jaar verblijft Wiljo in Afrika, de overige maanden is ze te vinden in haar huis in Edam. 'Ik leef inderdaad in twee werelden. En dat heeft voor- en nadelen. Ik heb het fijn in Afrika. Ik leef daar. Ik ben daar gelukkig. Maar ook Edam is mijn thuis, ook hier heb ik familie.'
Voor haar stichting Silent Work werkt Wiljo intensief samen met mensen uit de Afrikaanse dorpen. 'Het is best hard werken, maar er zijn ook uren dat we zitten te wachten. Wachten totdat we bijvoorbeeld aan de beurt zijn om een bezoek af te leggen bij een hoogwaardigheidsbekleder. In die 'verloren' uurtjes ben ik gaan schrijven. Na mijn eerste roman 'Kleur bekennen' kreeg ik de smaak te pakken en ben ik gaan schrijven aan een tweede roman. Het papier is daar zeker mijn vriend. Het is fijn om te schrijven, schrijven in mijn eigen taal.'
Familie
Wiljo benadrukt dat het verhaal van 'Een sluier van zand' niet volledig fictie is. Ik maak in Afrika deel uit van een familie. Ik ben geen gast. De gebeurtenissen die ik beschrijf, zijn levensecht. Ik beschrijf zaken die daar in die cultuur gebeuren. Maar 'Een sluier van zand' is geen biografie, het is niet mijn leven. Maar het zou wel zo kunnen gaan. Van de werkelijkheid heb ik een volwaardige roman gemaakt.'
Juist omdat Wiljo zo opgenomen is in een Afrikaanse familie kan ze goed beschrijven hoe het dagelijkse leven er in een Afrikaanse gemeenschap aan toe gaat. 'Ik ben weliswaar blank, maar ben ook één van hen. Dat was natuurlijk niet van de een op de andere dag het geval. Het is een kwestie van aanpassen. Aanpassen aan de gewoontes van daar. Alleen zo leer je de mensen van binnen uit kennen. Ik zeg altijd maar: 'mijn praktisch denkvermogen laat ik op mijn nachtkastje achter, hier in Nederland. Als ik in Afrika ben, probeer ik vanuit die situatie met oplossingen te komen voor bepaalde kwesties en dan pas kun je handelen. En door mijn manier van leven daar kunnen lezers van 'Een sluier van zand' op reis in een boek. Want als je op vakantie gaat naar Afrika, kun je nooit zo snel vertrouwd raken met Afrikaanse families. Dat heeft mij ook aardig wat tijd gekost.'
De opbrengst van 'Een sluier van zand' gaat naar de Afrikaanse gemeenschap (gebarentaaltraining voor dove kinderen) waar Wiljo deel van uit maakt. 'Dankzij hen heb ik dit boek kunnen schrijven, dus vind ik dat zij er ook iets voor terug moeten krijgen.' Voor meer informatie: www.silentwork.org