REGIO |
06 februari 2012
|
reageer
|
Door
franskuiper, dichtbij-meeschrijver
PURMEREND - Na een weekje vorst wordt menigeen onrustig en worden de schaatsen alvast uit het vet gehaald. Er zijn er bij die dan al vrije dagen gaan opnemen en in paniek hotels in Friesland bellen.
Maar hier in Purmerend valt dat allemaal wel mee. Er is hier veel water en dus veel ijs. Lekker schaatsen dus. Maar deze keer viel er gelijk een pak sneeuw op. Afgelopen zaterdag zag je de pioniers het besneeuwde ijs op gaan. En je weet hoe dat gaat: ‘als er één schaap niet door het ijs zakt dan volgen er meer’. Zo ook op het kleine meertje. Daar ontstond een mooi proces, de wereld in het klein.
De eerste durfals gingen, ieder voor zich, een klein stukje sneeuw ruimen zodat de (hun) allerkleinsten konden kennismaken met het ijs. Pas na een uur ging iemand met zijn sneeuwschuiver voorzichtig een pad vrijmaken om te komen tot de traditionele ronde van vierhonderd meter. Maar dat valt nog niet mee in je eentje. En als je dan na flink zwoegen helemaal rond bent heb je een schaatsbaan van dertig centimeter breed, die vanzelf weer dicht stuift. Sommige omstanders zagen dat het op deze manier niet ging lukken. Langzaamaan en zonder enig overleg of aansporing gingen anderen ook ‘schuiven’. Het principe van naar elkaar toewerken zoals in een tunnel was duidelijk zichtbaar. Er ontstonden uiteindelijk ploegen met ploegendiensten, zonder regie. Het materieel (sneeuwscheppen/schuivers/bezems en zelfs een deur…) werd belangeloos doorgegeven aan wildvreemden die vervolgens weer een rondje deden en de baan weer een stukje breder maakten. De mensen met kracht en brede schouders deden het meest, maar ook kinderen en zelfs iemand in een rolstoel droegen hun steentje bij. De sleeën en stoelen werden dankbaar door iedereen gebruikt. En ook als er eens iemand onderuit ging, werd diegene direct door omstanders in de benen geholpen.
En wat me het meest opviel: niemand zeurt of klaagt, maar iedereen ‘ziet werk liggen’ en doet wat ie kan. En dat allemaal zonder nota’s, protocollen, wetgeving, gedragsregels, subsidies, vergunning, werkgroepen en procedures. Hoe is het mogelijk?!
En nou maar hopen dat hier niet iemand achter komt die dan enthousiast probeert deze manier van werken uit te rollen over de rest van Nederland; en daar eerst vervolgens een dikke nota over gaat schrijven, protocol beschrijft, een werkgroep samenstelt en…
Want, ‘de maatschappij, dat ben jij!’ – gelukkig maar -
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 07 februari 2012