De Griekse Taverna: verfijnde keuken en groot feest

Zo ook zaterdag 6 februari, de avond waarop de band Rebetica de live muziek verzorgt samen met zangeres Alexandra. Op zo’n avond loopt het geheid storm. Wij van WebRegio zijn dus blij dat we ruim van te voren hebben gereserveerd. Zo zijn we verzekerd van een mooi plaatsje, vlak vooraan het geïmproviseerde ‘podium’. Ik ben er die avond om mijn verjaardag te vieren. Gezellig met mijn vriend en mijn ouders. Als ik binnenkom, zie ik dat ik niet de enige ben die op dit idee is gekomen. Achterin de zaak, op de verhoging, viert een Griekse jongeman ook zijn geboortedag. Er is een grote groep vrienden, voor het merendeel Grieken langsgekomen om een glas met hem te heffen. Een Grieks restaurant waar de Grieken zelf uitgaan, dat is natuurlijk een heel goed teken. 

Voor elk wat wils
En niet voor niets. Het eten bij de Griekse Taverna is erg verfijnd van smaak en steekt met kop en schouders boven de gemiddelde Griekse toeristentent uit. Bovendien is de Griekse Taverna het enige Griekse restaurant met deze diversiteit aan producten. Je kunt er niet alleen mezedes, oftewel Griekse ‘tapas’ eten, maar ook kiezen voor een meergangen menu van de kaart. Of voor een van de biologische producten van het schoolbord aan de muur. 

Grote, ronde schaal vol hapjes
Onze gastheer Petros komt langs met een prachtige grote, ronde zilveren schaal vol mezedes, oftewel ‘borrelhapjes’. Hij legt geduldig uit wat elk gerecht op de schaal is en wat er precies inzit. Er is voor ieder wat wils. Leuk is dat je verschillende schaaltjes met lekkernijen op tafel kunt laten zetten. Je kunt gerechten met elkaar delen. En dus van verschillende smaken genieten. Mijn liefje wil tzatziki, oftewel een schaaltje komkommer in Griekse yoghurt/kruidensaus. Mijn moeder wil graag de tonijnsalade. Mijn vader zegt dat hij niet van yoghurt houdt, maar wel erg veel van de tapenade van geroosterde paprika, walnoten en komijn en knoflook kruiden. Ik ben gek op humus enben dus blij dat ik een schaaltje van de kikkerwtenpasta uit klein Azië kan kiezen. De hapjes vormen voor ons het voorgerecht. 
 
Gezellige rookruimte
Omdat we net van buiten komen, en het daar nog ijskoud is, kiezen we ook wat warme voorgerechten. Een schaaltje licht pittige kippenboutjes en manuri, oftewel een warm, jong geitenkaasje met honing. “Het is inderdaad erg koud. Gelukkig is er hier een aparte rookruimte,” zegt mijn vriend. “Ze laten de rokers niet in de kou staan.” Mijn liefje zoekt de rookruimte op, waar de muzikanten hoorbaar en gezellig nog even aan het oefenen zijn.
 
Goddelijke paprikatapenade
Ondertussen ik neem de soep van de dag. Dan weet ik zeker dat ik snel weer warm ben. “De dagsoep is tomatensoep, en die soep is huisgemaakt,” voegt onze gastheer er aan toe. Dat is te proeven. De soep is kersvers en door het scheutje koksroom in het midden lekker romig. Als ik weer een beetje warm ben geworden, eet ik lekker een broodje mee. De humus is lekker smeuïg en smaakt ook een beetje naar knoflook, komijn en citroen. Ik zit echt te smikkelen. Ook het schaaltje met de paprikatapenade is award winning. En heel inspirerend. “Ik ga vragen wat er precies inzit, dan ga ik het thuis proberen na te maken,” zegt mijn moeder, terwijl ze een tweede broodje smeert.  
 
Goede, Griekse wijn
De hapjes combineren ook helemaal goed met de Griekse wijn. Speciaal voor de voorgerechtjes zijn we van de lichte, frisse huiswijn overgestapt naar een rode wijn met meer body: de Paranga Kir-Yianni. Deze wijn combineert de Franse syrah en merlotdruiven met de typisch Griekse Ximavro en Agiorgitodruiven. Een feestje in je glas. De fles is dan ook snel leeg. We willen graag een tweede bestellen. In de bediening lopen de dames af en aan, maar het is soms een beetje moeilijk hun aandacht te trekken. Enfin, ze hebben het ook erg druk, met het Griekse feestje dat achterin gaande is. Dan maar even wachten. We zijn blij dat we mee mogen delen in de feestvreugde, dus dat hebben we er wel voor over.
 
Gemoedelijke sfeer
Een avondje uit eten is zo heel intiem geworden, met de Griekse verjaardagvierders erbij. “De sfeer is hier heel gemoedelijk. Je kunt gewoon jezelf zijn,” zegt mijn vader. “Dat heb je in de hippe tenten niet. Daar gaat het om zien en gezien worden. Hier gaat het gewoon om echt lekker eten. En om de gezelligheid.” Al snel wordt op ons verzoek de tweede fles Paranga aangerukt. En even daarna staat ook het hoofdgerecht op tafel. Mijn moeder en mijn vriend hebben ieder stifado, oftewel een lamsbout met charlotjes, tijm, rozemarijn en oregano besteld. Net nadat zij de bouten hadden besteld, heeft Petros de aanbieding op het bord uitgeveegd. “Ik had er maar vier, zie je,” zegt hij. “Die zijn nu op.”
 
Koken met liefde
Mijn vader, die zelf ooit tot kok is opgeleid en in de horeca heeft gewerkt,  is in zijn sas. “Er is hier beslist geen massaproductie. Het is niet zo dat er dertig lamsbouten klaar worden gestoomd. Dat betekent dat er aan elk gerecht individuele aandacht wordt besteed. Dat proef je er vast wel aan af.” En inderdaad. Er is met liefde gekookt. “De saus alleen al is zo lekker dat ik het gerecht alleen voor de saus zou bestellen,” zegt mijn vriend. Ik neem ook een hapje. De saus smaakt inderdaad lekker naar zoete uitjes, tomaten en kaneel, en naar lamsjus uiteraard. “Een lamsbout is een beetje geaderd. Er loopt wat vet doorheen. Dat geeft de saus zo’n uitgesproken smaak,” vervolgt hij goedkeurend. 
 
Wild zwijntje uit de Pyreneeën
Ook de lamscarré met rode wijn, tijm en honing, is ronduit goddelijk. De lamskoteletjes aan het ‘rack’ zijn heerlijk mals en sappig. Zonder een grammetje vet. “Het vlees is van uitzonderlijke kwaliteit,” zegt mijn vader, die voor een pata negra heeft gekozen, oftewel voor een spies met biologisch varkensvlees uit de oven. “Hoe kunnen ze het maken voor die prijs? 14,95 kost het. Dat is echt een goede prijs/kwaliteitsverhouding.” We eten en drinken vrolijk verder en vragen na een tijdje aan onze gastheer hoe het varkensvlees zo  zo mooi zacht komt. “Het is varkensvlees, maar het is zo mild van smaak, dat het wel kalfsvlees lijkt,” zegt mijn pa.  “ Het is ook prachtig licht van kleur. ”Onze gastheer is blij met de waardering.  Hij glundert zichtbaar. “Sommige mensen komen speciaal bij ons eten vanwege ons biologische vlees.  De pata negra is van een wild zwijntje, met zwarte pootjes – vandaar de pata negra- dat drie tot vier maanden in de bossen van de Pyreneeën heeft rondgescharreld. Dat proef je.”
 
Grieks gebak
Hoewel we al lekker gevuld beginnen te raken, bestellen mijn vader en ik toch nog een dessert. We kunnen het gewoon niet laten. Mijn vader – die eerst gezegd had niet van yoghurt te houden maar door de tzatziki kennelijk op een andere idee is gebracht- kiest de Griekse yoghurt met honing en walnoten. De Griekse taverna is het enige restaurant in Amsterdam met typisch Grieks ijs. Maar met de vrieskou buiten is ijs geen lekkernij voor mij. Dat bestel ik wel een keertje als het weer lekker lente is. Nu val ik voor het Griekse gebak: de baklava, oftewel het filodeeggebakje met honing en walnoten, en het kataifi karidopita, het draadjesdeeggebak met amandelen. De toetjes zijn werkelijk heerlijk. En vormen natuurlijk een geweldige uitsmijter bij een goed kop koffie.
 
Voetjes van de vloer
De Griekse muziek is heel relaxt. Hier en daar klinken wat buikdansklanken door. Ik krijg zin om te dansen. En zou wel de hele nacht nog kunnen blijven. Helaas wil onze oppas ook graag een keertje naar huis. Dus moeten we het kort houden. Maar volgende keer gaan de voetjes echt van de vloer.  

Tekst: Daniëlle Smaling
Foto's: Daniëlle Smaling en Kristian Verlaan