De informatie op deze pagina wordt u aangeboden in samenwerking met

Fortuintje: HOT Jazz op kerkorgel, bas en klarinet in Nicolaïkerk

Isabel Ventura Fontes (Foto: Isabel Ventura Fontes)
1 / 2
zoom out
UTRECHT - Isabel Ventura Fontes is geboren in Montreuil (93) nabij Parijs als dochter van Portugese economische en politieke vluchtelingen. Door de (vakantie)liefde kwam ze in 1997 in Utrecht. Ze is gescheiden, heeft twee kinderen en woont op Kanaleneiland. Ze trekt zich de discussie over vluchtelingen en de tweedeling in Nederland persoonlijk aan. Ze besloot in de pen te klimmen. Ze schrijft over cultuur, eten en drinken omdat die drie zaken mensen verbindt. Vandaag het muzikale verhaal van HOT – Het Orgel Trio – dat op 10 september in de Nicolaïkerk legende Charlie ‘Bird’ Parker spelen.

Dankzij mijn vrijzinnige VPRO en Zappa ex Edwin werd ik ooit liefdevol gedwongen te luisteren naar jazz. Ik werd er gek van, althans in het begin. Plingplangplong en doowaabebobdiwaadeedoodaa; een brij van aan elkaar geplakte razendsnel uitgesproken muzikale lettergrepen zonder handvatten.

De muziek die ik ken, komt via mijn Portugese ouders met hun saudades, via mijn Franse scholen met gedichte muziek van Brassens en Montand, en natuurlijk de grote popzangers uit mijn jeugd. Muziek die je meteen begrijpt omdat die gemakkelijk lijkt.

Er is één uitzonderlijke moeilijke componist die ik wel graag hoorde in mijn jeugd: Olivier Messiaen. Deze katholieke en lieve componist maakte veel vogelmuziek voor orgel. Hij speelde vaak in zijn Parijse kerk. Door hem hoorde ik hoe mooi en complex vogels spelen met noten.

Door Messiaen ben ik bebop gaan snappen en mooi gaan vinden. Ik luister nu graag naar Charles Mingus (bas), Charlie ‘Bird’ (sax) Parker en Thelonious Monk (piano).

“Isabel, dit is echt wat voor jou. Charlie Parker op orgel!”, jubelde Edwin vorige week door de telefoon. Edwin weet van al die concerten want hij is lid van de Utrechtse vereniging UJazz, geloof ik.“Jij schreef toch een keer over die Steven Kamperman in de krant”, kakelde hij door. “Die gast speelt met bassist Dion Nijland – vind je vast een mooie man - en organist Berry van Berkum in de Nicolaïkerk.” Hij vertelde ook dat er een liedje over vogelgeluiden zou zijn –“Otinro, woord moet je omdraaien, maar dat snap je zelf ook wel” – en veel van Bird. Tja, dit verhaal was te mooi om waar te zijn. En de website van de muzikanten HOT (HETORGELTRIO) bewees het verhaal.

Wat een mooi concert!

Hoog boven ons spelen ze Otinro. Rechts van de organist plukt de bassist en links blaast de klarinettist. Een soort ingetogen Messiaen vult de kerk. Ik word helemaal blij. Bij muziek heb ik dat vaker. Ik moet ook lachen. Het is net of ik weer de jonge Portugese Française ben in Parijs. Edwin geef ik een kus omdat hij dit concert voor mij heeft georganiseerd.

Steven Kamperman en Dion Nijland dalen als engeltjes af. Ze spelen met de echo en speelruimte. Al bassend loopt hij om de rechthoek van stoelen, waarin wij zitten, heen. De houtblazer draait als een derwisj om zijn as en vult de ruimte met ronddraaiende geluidsgolven. Het orgel staat stil en speelt gestaag. Bij elkaar wordt de kerk gevuld met wervelende winden. Zo verrassend, zo mooi.

Berry van Berkum daalt af en bespeelt nu het kleine orgeltje. We zijn anders gaan zitten: in een hoefijzeropstelling zoals peuters om hun juffrouw zitten als een verhaal wordt verteld. Net zoals ik, zie ik heleboel mensen meedeinen met hoofd, hand en voet op de muziek van Charlie Parker.

Ik heb de cd gekocht en vergeleken met cd’s waar Charlie Parker zelf te horen is. Steven, Dion en Berry – ik noem ze bij hun voornaam want ze spraken met iedereen na afloop – hebben iets nieuws gemaakt.

Dit lijkt me de essentie van kunst en het hele leven. Iets nieuws kunnen en willen maken van het bestaande. Dat is iets anders dan verkrachten en vernielen dan nare puristen leerstellig beweren.
 
Mijn wonderbaarlijk tegengestelde tweeling, Irene en Olivia, is het deze keer unaniem met mij en met elkaar eens:“Naiz mam, deze muziek. Lekker ding , die gast met die lange haren.” Ik moet lachen om Edwin.

Ik weet waarom, zo vermoed ik. De kerkecho dwingt tot anders spelen. De brij van aan elkaar geplakte razendsnel uitgesproken muzikale lettergrepen is nu te behappen voor beginners zoals mijn meiden.

Pling-plang-plong en doo-waa-be-bob-di-waa-dee-doo-daa. Really hot.

Over HOT zie www.hetorgeltrio.nl

Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 14 september 2016


Plaats een nieuwsbericht
Facebook
Heb je nog geen account? Registreer
Wachtwoord vergeten? Klik hier
Agenda

meer agenda »

Registreer je nu voor de nieuwsbrief

en blijf op de hoogte van het nieuws uit jouw regio
Registreer je nu voor de nieuwsbrief
en blijf op de hoogte van het nieuws uit jouw regio.
Dichtbij X
  • Wekelijks

    Ontvang elke vrijdag het nieuwsoverzicht van jouw regio
  • Dagelijks

    Elke dag het laatste nieuws uit jouw regio
  • Nieuws alert

    Direct op de hoogte van grote gebeurtenissen in jouw regio