REGIO |
09 januari 2012
|
reageer
|
Door
MarlijnMarlijn, dichtbij-meeschrijver
UTRECHT - Op 19 december 2011 informeerde ik jullie over de 620 km lange muur die Israël van Palestina scheidt. Er zijn een aantal openingen in de muur die dienen als checkpoint. Onder strenge controle mogen mensen met een vergunning naar de andere kant van de muur. Verder is de muur een lang gesloten cementen bouwwerk (zoals het woord ‘muur’ ook doet vermoeden).
Donderdag 6 januari 2012 was voor veel mensen een bijzondere dag. Twee keer per jaar gaat de muur in Bethlehem namelijk open voor de patriarch die ter ere van de katholieke en de orthodoxe kerst de Westbank betreedt.
Het kantoor van WI’AM, waar ik twee dagen per week werk, staat pal tegen de muur aan. Normaliter is dit een rustige hoek van Bethlehem, een weg waar mensen slechts langsrijden om in het centrum te komen of waar kinderen naartoe lopen om te spelen in de WI’AM speeltuin.
Vandaag is het echter een drukte vanjewelste. Auto’s met zwaailichten brommen onrustig en politiemannen in verschillende kleuren uniformen staren gespannen naar de muur. Nieuwsgierige voetgangers staken hun wandeling en sluiten aan bij de snel ontwikkelende menigte. Een rijtje zwarte en grijze auto’s stopt voor de muur om naar binnen te rijden; de geestelijk leiders en gemeenteraadsleden van Bethlehem staan klaar om een belangrijke patriarch te ontvangen in hun stad. Daarvoor moeten zij eerst door de muur naar de andere kant. Er hangt een opgewekte, doch onheilspellende sfeer. Iedere minuut komen er meer Palestijnen en toeristen om de politiemeute heen staan, om dit bijzondere moment met elkaar te delen.
En ja! Het is zover! De zware cementen muur schuift bulderend opzij. De Palestijnse politie staat plots oog in oog met de Israëlische soldaten. Ze bekijken elkaar van top tot teen en zouden elkaar besnuffeld hebben als het honden waren geweest. Vriendelijk schudden ze elkaar de hand en delen ze hun plan van de dag. Na een toestemmende knik van beide partijen rijden de wachtende auto’s voorzichtig naar binnen. De mensen beginnen te dringen, allemaal willen ze een blik werpen naar ‘de andere kant’. De mensen zonder vergunning kunnen sinds 2004 de muur niet meer passeren en dit is dus hét moment om twee minuten de illusie van vrijheid te creëren. Als de laatste auto de muur doorrijdt, schuift de muur weer dicht.
De omstanders wisselen rumoerig elkaars gedachten. Is dit mooi? Is dit zot? Is dit belachelijk of bijzonder? Waarom mag de muur voor deze ene man open? Nog geen vijf minuten later schuift de muur weer open. Dezelfde auto’s die zojuist naar binnen reden, rijden nu weer even sloom en statig de stad weer in. Ondertussen maken de Israëlische soldaten foto’s van de Palestijnse veiligheidsmannen en andersom en fluisteren ze mysterieus in elkaars oor. In de achterste auto zit de man waar het vandaag allemaal om gaat. Een oud mannetje in een met gouden stiksels versierde jurk kijkt stug naar buiten door de voorruit. De mensen kijken hem stilletjes na en de muur schuift na zijn intrede onmiddellijk dicht. De politiemannen en soldaten bekijken elkaar tot de laatste zichtbare opening verdwenen is.
De muur blijft tot 24 december 2012 gesloten. De menigte druppelt stilletjes weg. Hoe de patriarch naar huis gaat, lijkt niemand me te kunnen verklappen.
Marlijn (26) uit Utrecht doet voor drie maanden vrijwilligerswerk in Israël en Palestina voor Sabeel en WI'AM.
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 09 januari 2012