REGIO |
09 november 2011
|
3
|
Door
MarlijnMarlijn, dichtbij-meeschrijver
UTRECHT - De aardappels liggen op mijn bord. Ik prik mijn vork erin en prak ze tot er een goudgele deken over de boerenbonte patronen gedrukt ligt. Er wordt een dot andijvie op mijn bord gedeponeerd en een kwart rookworst voor me gesneden. Zo! Een bordje Hollandse eenvoud. Over negentien nachtjes slapen zal mijn bord er anders uitzien. Humus, kafta hamra, falafel of taboon brood zullen de boerenkool of boterham met pindakaas vervangen.
Ruim negentig dagen zal ik Utrecht verruilen met Bethlehem. Ik ga drie maanden vrijwilligerswerk doen in Jeruzalem en Bethlehem.
Zo ga ik bij Sabeel werken, met als doel informatie te vergaren over het conflict vanuit verschillende perspectieven en dit met geïnteresseerden te delen. Ik zal netwerken met jongeren van over de hele wereld, studenten gidsen door Hebron en stukken schrijven over wat de Palestijnse en Israëlische medemens bezighoudt.
Daarnaast ga ik werken bij WI’AM, een organisatie waar het conflict geen rol speelt, maar de gedupeerden hiervan wel. Zij kunnen op drie manieren ondersteund worden:
1. Educatief; door Engelse les te volgen, leren een eigen bedrijfje te starten of überhaupt te leren lezen en schrijven.
2. Psychologisch; er lopen kinderpsychologen rond of therapeuten die gespecialiseerd zijn in traumatherapie.
3. Afleidend; er wordt voor ontspanning gezorgd. Even vergeten dat er in een probleemgebied gewoond wordt. Samen leuke activiteit ondernemen en knutselen, schilderen, zingen of dansen.
Hoewel iedereen welkom is, komen hier in de praktijk voornamelijk vluchtelingen uit de vluchtelingenkampen rondom Bethlehem. Ik ga me vooral met de kinderen bezighouden.
Verder ga ik me laten inspireren door wat er om me heen gebeurt, door de cultuurverschillen en de mensen die me nu nog onbekend zijn. In deze column zal ik in elk geval de Utrechtse mores vergelijken met de Israëlische en Arabische bedrijvigheid die me te wachten staat. Wat krijg je als je een dropverslaafde Utrechtse tussen het Bethlehemse gepeupel neerplant?
Nu ik dit op papier zet, lijkt het toch allemaal wat onwerkelijk. Ik staar naar buiten en zie de kale berken langs de weg en een reclamebord van de Albert Heijn, dat mensen probeert over te halen geld te steken in de Becel-producten die deze week in de bonus zijn. Het laatste hapje andijvie glijdt door m’n keel.
Nog negentien nachtjes slapen…
Door: Marlijn de Jager
Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 23 december 2011