REGIO |
20 februari 2012
|
reageer
|
Door
MarlijnMarlijn, dichtbij-meeschrijver
UTRECHT - Het stormt buiten. Een tiental plastic zakjes danst melancholisch met de wind mee. Onverstoorbaar cirkelen ze door de lucht totdat plots hun bewegingsvrijheid wordt ontnomen. De één zwiept met een smak tegen de muur en de ander blijft gespiest achter in het prikkeldraad. De acht overige zakjes vervolgen hun weg zwierend langs de randen van de muur.
De achtergelaten colablikjes zingen. Ze rollen en schuiven over de grond en creëren blikkerige noten. De goot wijst hen de weg. Ze blijven schuddebuikend liggen, als ze uiteindelijk de put bereiken.
Er leunt een oude matras tegen het houten bankje. De wind waait er bonkend
tegenaan, de hoeken deinen driftig mee. Onderaan de matras ligt een kat gestaag
te ronken, met zijn snoetje verscholen onder zijn staart.
Zijn katerbroeders stappen fier door de container. Tussen het verbrande plastic
door, vinden zij regelmatig een feestelijke versnapering: Kippenbotten,
rijstgerechten of resten van een forse vis.
De vuilnisbakken huilen. Ze hebben honger en wachten al jaren op een
bijpassende beloning. Het blijkt een eenzaam bestaan als prullenbak op de
Westbank. Hoewel de containers worden gevuld en verbrand, blijven zij opmerkelijk onaangeraakt.
Maar vandaag blijkt de wind goedgezind. Hij rukt het plastic zakje los uit het
prikkeldraad en laat het gracieus in de prullenbak belanden. Het vermoeide
zakje nestelt zich gerustgesteld in het metaal en de vuilnisbak glundert tevreden.
Marlijn (26) uit Utrecht doet voor drie maanden vrijwilligerswerk in Israël en Palestina voor Sabeel en WI'AM. Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 28 februari 2012