De wandeling van Loes [aflevering 74]

Het is lekker loopweer vandaag. Het bos begint steeds meer te verkleuren. De varens zijn nu helemaal bruin. Ertussen zie ik paddenstoelen staan. Als je je ogen goed de kost geeft staat het bos er vol mee. Tussen de rotte bladeren vallen ze niet zo goed op. Kijken dus met je ogen op scherp. Ik zou ze allemaal wel willen fotograferen, maar dan ben ik tegen donker nog niet thuis.

De grassen beginnen evenals veel bomen te verkleuren. Langs het pad ligt een verpulverde boom. Nog even en hij is volledig verdwenen. Het begint nu een beetje te miezeren. Daar zit ik niet mee. Regenhoedje op en poncho aan. Zo, wie doet me wat!

Bij het Voorste Goorven maak ik een foto, omdat ik het rood van het blad van de braam zo mooi vind.

Tussen de struiken door zie ik in de verte iets op de bodem. Ik wring me tussen de braamstruiken door om te gaan kijken. Hoe kan het ook anders, paddenstoelen natuurlijk. Op een andere plek dan maandag staat een mooie vliegenzwam en een eindje verderop staat een prachtig exemplaar met donkerbruine hoed en dikke witte steel. Zou je die kunnen eten? Ik zou er zo in willen bijten. Ik heb eens iemand horen zeggen: “Iedere paddenstoel is eetbaar. Sommigen maar één keer”. Ik zal er daarom maar niet aan beginnen. Uit mijn vliegenzwam van maandag is een flinke hap. Iemand vind het blijkbaar toch een smakelijk maaltje. Er loopt een klein vliegje op en het lijkt erop dat die er ook een beetje van snoept.

Boshuis Venkraai is net op tijd in zicht, want het begint nu toch wel even te gieten. De vruchten van de grote paardenkastanje die aan het terras staat staan op openspringen en vallen. Je moet er niet aan denken dat er één op je hoofd valt. Daar hebben ze bij Venkraai iets op gevonden. Aan een haakje hangen twee bouwvakkerhelmen. Ze denken daar ook aan alles. Hier is de klant nog echt koning.

De neus van “Ernie” groeit nog steeds. Zijn neusvleugels beginnen er een beetje van te krullen. Of slaat mijn fantasie weer eens op hol?

Op een stammetje staan vier tere paddenstoeltjes als schemerlampjes op een rij. Als ik bijna bij het Kolkven ben, ontdek ik aan een dikke omgezaagde boom een hele rand met witte zwammen. Werkelijk prachtig. Ze zitten ook aan de zijkant. Het lijken wel oesters. Dit is waar ik zo graag voor op stap ga.  Voor deze verrassingen. Ik maak er veel fotos van. Van alle kanten en dus ook van onderaf. Ik hoop dat iemand mij later kan vertellen hoe dit “wonder der natuur” heet. Boswachter Frans Kapteijns laat mij via twitter weten dat hij denkt dat het de spekzwoerdzwam is. En ik geloof hem op zijn woord. Wat weet die man toch veel.

Ik geef ze zelf maar een naam. Een groen met witte slijmzwam en een “speklapje” met mooie kleuren als een vleugeltje langs de zijkant van een stam. Kleine spiegeleitjes aan diezelfde stam. Bij het Kolkven ligt een “golfballetje” in het gras. Ook een paddenstoeltje.

Bij het Brandven staat een nieuwe bank. Die is daar vandaag neergezet. Ik heb vanmorgen in de verte de zaagmachine gehoord. Een bank ter ere van het vijfentwintigjarig bestaan van de schaatsclub "De Vennen" uit Moergestel. Er staat behalve een schaatser ook een wielrenner op het logo. Daar zullen ze zich buiten het schaatsseizoen dan wel mee bezig houden. Het is een mooie stevige bank. Veel wandelaars gaan die club dankbaar zijn. Het is een mooi plekje om even te rusten.

Bij het Marinus Leermakerspad zie ik een dikke groene rups op een varenblad. Op het moment dat ik aan het fotos maken ben, draait hij zijn kop achterover. Dat heb ik al meer gezien bij rupsen. Wat zou dat toch te betekenen hebben. Waarom doen ze dat. Afweer? Dreighouding?

Op de Sparrendreef zit een grote buizerd op het rek waarop hooi te drogen wordt gelegd. Hij blijft niet lang zitten en vliegt weg naar zijn vertrouwde plekje in een boom aan de andere kant van het paardenweitje.

Zo, mijn wandeling zit er op. Het weer is reuze meegevallen. Van achter de geraniums lijkt het altijd erger dan ervoor. Die paar druppels. Daar blijf ik niet voor thuis!

Loes Westgeest