REGIO |
26 januari 2012
|
reageer
|
Door de dichtbijredactie (Vecht~Journaal)
WEESP - Nog één keer bespeelt hij het carillon in Weesp. Beiaardier Gijsbert Kok sluit dinsdag 31 januari zijn carrière in de stad af omdat hij een functie in de gemeente Den Haag heeft aanvaard. 'Het is dinsdag geen concert met publiek in de kerk, je hoort de klanken het beste als je buiten loopt.'
Kok bespeelt het Weesper carillon sinds 1998. Elke dinsdagochtend zit hij achter de beiaard in de Grote of Laurenskerk. De functie van beiaardier in Den Haag kwam per 1 januari van dit jaar vrij, omdat de Haagse beiaardier, Heleen van der Weel, de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt. 'Ik heb gesolliciteerd omdat er voor het carillon in Den Haag meer bespelingen mogelijk zijn dan in Weesp. Er zijn vijf momenten in de week, dat ik, verdeeld over twee carillons in Den Haag en Scheveningen, kan spelen. Die functie geeft mij meer vastigheid. Een beiaardier in Den Haag is in dienst van de gemeente. Ik word dus ambtenaar, dat is ook anders dan in Weesp. Naast de bespelingen zijn er in Den Haag ook bijkomende werkzaamheden, zoals het geven van rondleidingen.' Kok werd uitgenodigd voor een gesprek in Den Haag en speelde er in december voor. Hij werd unaniem gekozen uit twaalf kandidaten. 'Het was eigenlijk een soort concours dat ik won. Daar ben ik best trots op.'
Best koud
Kok vindt het beiaardier zijn een prachtig beroep. 'Maar het is soms wel zwaar. 'Dat ligt aan het soort carillon, dat wordt bespeeld. Het carillon in Weesp valt wel mee hoor. In Den Haag is het instrument zwaarder.' Wat voorbijgangers, die van de carillonklanken genieten, zich niet realiseren, is dat het bovenin een kerktoren best koud kan zijn. 'Als het een strenge winter is, kleed ik me extra dik aan. Ook heb ik natuurlijk handschoenen, maar die vergeet ik soms. Als ik ze wel bij me heb, vind ik het vaak eigenlijk niet zo handig. Maar ik krijg het onderweg naar boven vaak al warm, want dat is meestal een hele klim. En na het spelen moet ik natuurlijk ook weer naar beneden, dus dan ben ik alweer warm. Daar zie ik dan de marktkooplui, die in de kou hun waar staan aan te prijzen en denk ik bij mezelf dat het voor mij best meevalt.'
Stoffig imago
Na zijn studie aan het Koninklijk Conservatorium, waar hij voor de hoofdvakken orgel en kerkmuziek koos, wilde hij graag van de muziek zijn beroep maken. 'Dat lukte niet met alleen het orgel. Daarom leerde ik ook beiaard spelen. Dat was een goede zet. Ik vind het erg fijn om achter het klavier te zitten.' Hij combineert zijn werkzaamheden in Weesp op dit moment nog met het bespelen van het carillon in Bergen en in Voorschoten.' En hij geeft les aan de beiaardschool. 'We hebben één school in Nederland en in België is er ook één. Het vak van beiaardier heeft misschien een stoffig imago, maar er zijn veel jonge mensen die het willen leren. Ik heb zelfs studenten uit Korea en Argentinië.' Best bijzonder, als je nagaat dat in Korea maar één beiaard te vinden is.' Of hij, naast zijn werk in Den Haag, les kan blijven geven, moet de tijd uitwijzen. 'We zitten nu midden in het schooljaar, dus ik kan onmogelijk stoppen. Maar als het teveel blijkt te zijn, zal ik moeten overwegen of ik in het nieuwe schooljaar nog doorga.' Inmiddels heeft hij al aangegeven dat het carillon in Bergen niet meer zal bespelen. 'Dat zou teveel worden. Voorschoten houd ik nog aan omdat het in de buurt van Den Haag is.' Graag wil hij Weespers bedanken voor het luisteren gedurende alle jaren. 'Vooral de mensen die gereageerd hebben, door me aan te spreken of te mailen. Maar ook door de kaartjes of nieuwjaarswensen die soms onder de torendeur geschoven werden en die ik dan vond als ik beneden kwam.'
Voor meer informatie over Gijsbert Kok en zijn werk, kijk op www.gijsbertkok.nl.