BUSSUM - Iedere twee weken vertelt dierenarts Fred van der Kolk van Dierenkliniek Huizerweg over zijn ervaringen. Dit keer een verhaal over honden met veel medische zorg en eigenaren met een kleine portemonnee.
Een cliënte van mij had in het leven dermate veel voor de kiezen gehad, dat ze in het vangnet van psychotherapie en maatschappelijk werk was beland. Daar werd besloten dat het goed voor haar zou zijn als ze een pupje zou nemen. Haar voorkeur ging uit naar een Berner Sennenhond. Dat vond men een uitstekend idee. Dit pupje van haar dromen zou haar helpen er weer bovenop te komen.
Ik vond het een minder goed idee. Berner Sennenhonden zien er er als pupje schattig uit en ook als volwassen hond zijn ze meestal erg leuk, maar dat verandert niets aan het feit dat ze bovenaan in de top tien van rassen met de meeste medische problemen staan.
Bij zo'n pupje is dus een grote kans op veel zorgen en kosten. Aangezien ook de financiële situatie van de toekomstige eigenares nauwelijks ruimte bood, zag ik het puppieplan helemaal niet zitten. Maar ja, zorg voor mensen is mijn afdeling niet en mijn mening deed niet terzake, dus het pupje kwam.
Gelukkig nam de dolgelukkige, kersverse puppie-moeder, mijn advies wel ter harte om haar pupje meteen te verzekeren tegen ziektekosten. Een klein bedrag per maand kon ze prima opbrengen en ze zou daardoor nooit in de problemen komen als het diertje ziek werd.
Helaas kwamen er snel ernstige geldproblemen en geraakte mijn cliënte in een schuldsanering. Het eerste dat ze van de toegewijde hulpverlener moest doen was die 'idiote verzekering voor die hond' opzeggen. Dat scheelde mooi 150 euro per jaar.
U voelt de bui al hangen, kort na het opzeggen van die verzekering werd het pupje, inmiddels bijna een jaar oud, ziek. Onderzoek en behandeling door specialisten waren nodig. Maar die konden niet betaald worden. Om het hondje kans op een toekomst te geven is een nieuwe eigenaar gezocht en gevonden.
De toekomst van mijn cliënte werd weer erg onzeker. Het gedwongen afscheid van haar hondje deed haar doorgemaakte herstel teniet en bracht haar terug in een zware crisis. Haar zorgprofessionals wilden geen moment naar mij luisteren; mensen zijn immers 'mijn afdeling' niet.
Voor helder nadenken, luisteren en op maat durven afwijken van protocollen is in die afdeling waarschijnlijk geen ruimte. Zouden haar 'hulpverleners' het überhaupt erg vinden wat hier allemaal is fout gegaan?