REGIO |
05 februari 2012
|
1
|
Door de dichtbijredactie (De Gooi en Eembode)
BUSSUM - Iedere twee weken vertelt dierenarts Fred van der Kolk van Dierenkliniek Huizerweg over zijn ervaringen. Dit keer verhaalt hij over dat ieder z'n vak heeft en het belang van de rollen binnen de praktijk.
De telefoon gaat weer. 'Goedemiddag, met Dierenkliniek Huizerweg, er is een gesprek voor u, kunt u wachten? Dank u wel'. Op de andere lijn was al een gesprek gaande met iemand die tekeer ging over een behandeling, waarbij het maar niet wilde lukken om uit te leggen dat men toch echt de verkeerde dierenartspraktijk had gebeld.
Tegelijkertijd komt een bezorger binnen met een hele toren aan bestelde medicijnen, die direct gecontroleerd en afgetekend moet worden. Intussen staat de hele tijd iemand voor de balie die uitleg wil over een ontvangen rekening. Het geheel wordt muzikaal begeleid door een continu blaffende hond en huilende baby; de eigenaar was een half uur te vroeg voor het maken van een echo om te zien of de hond zwanger is.
Mijn collega-dierenarts legt op dat moment in een andere ruimte in alle rust een infuus aan bij een kat in shock, geholpen door een paraveterinair medewerkster (voorheen: assistente). De andere 'assistente' is even voor ons klaargezette medicijnen ophalen bij de apotheek aan de overkant.
En ik? Ik ben het, die achter de balie met de telefoon tussen schouder en oor geklemd staat te luisteren naar een verward persoon, ik check intussen die afgeleverde bestelling en wil tekenen voor de ontvangst, maar er ontbreekt een doosje. Ik moet het vreemde gesprek weer even onderbreken want de telefoon gaat weer; de andere beller had opgehangen en opnieuw gebeld.
Ondanks het rotweer brak plots de zon door toen mijn assistente binnenkwam en mij uit mijn wanhopige positie bevrijdde. In no time had ze de hele zaak onder controle en was de dozen met medicijnen al aan het uitpakken voordat ik was bijgekomen. Het aantal klopte overigens wel, ik had me verteld.
Dit was weer zo'n confronterend en tegelijk nuttig moment dat me deed beseffen hoe belangrijk de mensen zijn, die mij ondersteunen bij mijn werk als dierenarts. Ze willen niet met mij ruilen vanwege de onvermijdelijke lastige dingen zoals slecht nieuws berichten, euthanasieën en moeilijke operaties, maar dat geldt zeker ook andersom. Sterker nog, ik zou het niet eens kunnen.
Petje af voor onze assistentes en paraveterinairen, ook voor die van de collega-praktijken.