Column |
14 juni 2011
|
7
|
Door Leander Mascini, dichtbijredacteur
Vorige week was daar, als donderslag bij heldere hemel, het merkwaardige bericht dat er een eind zou komen aan het publiceren van mijn wekelijkse stukje schrijven. In een simpel mailtje, verstoken van enige vorm van uitleg, liet men het doek plotsklaps vallen. Waar WebRegio veranderde in Dichtbij, daar bleek geen ruimte meer voor de hersenspinsels der vaste columnisten. Mijn Dinsdag zal nimmer hetzelfde zijn.
De beruchte opmerking ‘We gaan iets nieuws doen’ bleek ook tot de burelen der redactieleden van Dichtbij te zijn doorgedrongen. Net als menig sportjournalist tijdens de oprichting van Sport (Z)even, moesten de vaste columnisten wijken voor een nieuw idee; een kekke gadget waarop dagelijks iets ingesproken zal worden door een van de redactieleden. Ook leuk!
Met veel plezier en op geheel vrijwillige basis heb ik gedurende drie jaar mijn stukjes geschreven voor WebRegio. Daar het plaatselijke en landelijke politieke steekspel mij altijd geboeid heeft, had het merendeel van mijn columns betrekking op hieraan gelieerde onderwerpen. Hierbij schoof ik mijn mening nimmer onder stoelen of banken; een column is mijns inziens namelijk een prikkelende tekst waarin een mening sterk wordt uitvergroot om daarmee een discussie te ontlokken bij de lezers. Enige nuance was daarom ook vaak ver te zoeken in mijn pennenvruchten. Dat ik daarom van politieke voorkeuren werd beticht die ik verre van mij werp, nam ik daarom op de koop toe. Voor mij was het namelijk van groot belang dat men met elkaar in discussie kwam over het onderwerp waarop ik mijn licht had doen schijnen. Valse beschuldigingen aan mijn adres slikte ik daarom voor zoete koek. Vrijheid van meningsuiting is wat mij betreft namelijk een groot goed en wie uitdeelt moet ook kunnen incasseren.
Toch heeft het mij altijd oprecht verwonderd hoe men zich tijdens dergelijke discussies kon laten gaan. Anoniem als men reageert, leek alle vorm van beschaving in de reacties vaak als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Het was erg amusant om te zien hoe men, bij gebrek aan argumenten, op de man ging spelen. Zo werd er getwijfeld aan mijn intelligentie en verdere verstandelijke vermogens en werd mij jaloezie en bekrompenheid verweten. Een enkele keer wist men zelfs hele psychologische analyses te onttrekken aan een stukje tekst van mijn hand. Vooral dit laatste heb ik immer bewonderd aan sommige lezers van mijn column; waar ik meerdere jaren studie aan de Faculteit der Psychologie nodig had om iemand enigszins te kunnen doorgronden, daar wist een enkeling uit ongeveer 360 woorden te extraheren dat ik iemand was die nimmer zou slagen in het leven en dat mijn persoonlijkheid meer dan verdorven bleek. Zo leerde ook ik bijna wekelijks van mijn eigen schrijven. Alleen al daarom ben ik dankbaar voor de tijd en ruimte die WebRegio mij geboden heeft.
Tot slot dank ik eenieder hartelijk voor het lezen en reageren op mijn columns, al die jaren. Ik heb uw reactie, zowel positief als negatief, altijd gewaardeerd. Er rest mij niets dan u via deze weg voor de laatste maal welgemeend te groeten. Het gaat u allen goed.
Pim Gilissen