De Kralingse Plas

Trouwens, naar de Plas was mijns inziens geen bus- of tramverbinding, zeker niet vanaf Zuid. Andere uitgaans gelegenheden waren de Diergaarde en Plaswijck Park in Hilligersberg.

Maar op mooie zondagen in de lente of in de zomer was het toch wel de Kralingse Plas die het meest in trek was en dan ook door zeer velen werd bezocht. Op maandag stond dan in de krant te lezen: Snikhete dag lokt mensen naar de Kralingse Plas. "Het was gisteren weer druk:, stond er vetgedrukt in de krant," zeker 40.000 bezoekers telde de Kralingse Plas. Ook het bos werd druk bezocht en de ijscoman deed goede zaken".

De route
Op zo'n dag gingen we dan met een zwembroek gewapend de strijd aan om wie het bruinste terugkwam. De weg er naartoe was al bijzonder. Via de Oranjeboomstraat, Nassaukade, Koninginnebrug en Van der Takstraat de Oude Willemsbrug over. Over de leuning kijken naar de onderdoor varende schepen, die dan stil leken te liggen terwijl de brug in tegenovergestelde vaarrichting leek te bewegen.

Dan het Bolwerk afgelopen en de Vier Leeuwenbrug (Koningsbrug) over. Hoeveel keer hebben we daar niet voor staan wachten, omdat de brugwachter net bezig was de brug open te draaien. Dat deed hij met een grote slinger, die in het midden van de brug in het wegdek gestoken werd. Een handvat werd verticaal uitgeklapt en daarmee werd dan de kruk rondgedraaid, zodat de brug horizontaal ronddraaiend aan weerszijden de mogelijkheid gaf om de Oude Haven in- en uit te varen.

Als we onze weg konden vervolgen, was dat via de Spanjaardsbrug of over het Haringvliet naar het Oostplein. Ook was er nog de mogelijkheid om via het fraaie rozenparkplantsoen aan de Oosterkade (voor het Oude Maasstation) nu is daar Tropicana onze weg te vervolgen.

Deze keer kies ik echter voor de Spanjaardsbrug. Wij liepen die dan over en kwamen tussen het Haringvliet en de nog bestaande Nieuwe Haven. Destijds nog een drukke binnvaartlocatie. Met bedrijven zoals M.N.O. Vervat (cementmolens) en Vliegenhart een beurtschipper. Zo kwamen we dan bij de molen de Noord, die altijd weer een geweldige indruk op ons maakte. Verder ging het via de gedempte Slaak en richting veemarkt. Langs het Oostelijk zwembad om over de Sophiakade waar aan de andere kant de mooie Koninginnekerk eindelijk het sluisje te bereiken waar de scheepjes vanaf de Rotte de Plas konden in- of uitvaren.

Hierarchie
Hoe dichter we de Plas naderden hoe drukker het werd. Direct na de entree was het zoeken geblazen naar een plekje. Er was een zekere hierarchie ontwikkeld voor wat betreft de keuze. Bij de entree leek het mij altijd om het wat bezadiger publiek te doen. Meer naar het midden (nog voor het kikkerbadje) een bonte schakering van van alles en nog wat, maar bij de uitspanning langs de heg was de plek wel in hoofdzaak voor de macho's van destijds. Hoe verder naar achteren hoe rustiger het werd.

Zwemmen
En dan het zwemmen he? In die plas. De waaghalzen zwommen zelfs achter de paaltjes naar de eilandjes toe. Vaak waren dat jonge stelletjes, die zich daar in de bosjes verscholen om te gaan scharrelen en zo!! Maar dat wist je in het begin nog niet.

Uitsloven voor het vrouwelijk schoon
Als joch liep je je te vergapen aan die brutale jongemannen, die zich uitsloofden met hun handstanden op de knieën van een onderliggende krachtpatser. U kent dat wel. Een persoon ligt met opgetrokken knieën op zijn rug met de armen uitgestrekt, de handpalmen open naar de hemel gericht. Een andere jongeman zette zijn handen op de opgetrokken knieën en maakte een salto zodat hij met zijn schouders op de uitgestoken handpalmen van zijn maat kwam te rusten, zijn benen strak omhoog. In uiterste concentratie werd soms één hand zijwaarts omhoog geheven.

Dit hanengedrag allemaal ten favore van het vrouwelijk schoon, dat zich daaraan lag te vergapen. Zo dachten de jongens tenminste. "Uitslovers" dachten de meiden, en heupwiegend vielen ze dan een andere jongen om de hals, zodat de uitslovers voor joker stonden. Die gasten waren vaak bruinverbrande goden met naar zij dachten, goddelijke lichamen en gestoken in van die tijger Tarzanzwembroekjes. De voorloper van de huidige string zeg maar. Het was eigenlijk geen gezicht. De bikini's van de dames in die tijd, zouden nu voor boerka's worden aangezien.

Ja, ja de tijden zijn veranderd. Ook werd er door de jongens op gitaar gespeeld. Dat waren vaak cowboy nummers in de trant van Home on the range en... 's avond als het kampvuur brand, als maan en sterren aan de sterrenhemel staan. Dan hoor je bij het laaiend vuur, menig cowboy avontuur, 's avonds als het.....! Yippeeyayee, yippeeyahóóhóó´´ en van de bergen kliiiiingt de echo mee. 's Avonds als het kampvuur brand!! De meiden zaten dan zweimelend mee te wiegen en zongen de tekst mee met omfloerste stemmen.

Velen zijn zo aan hun latere vrouw gekomen en zitten nu wellicht net als ik achter het toetsenbord hun herinneringen neer te tikken. De klank van de gitaar is dan wel verstomd, het meisjes heeft geen tanden meer en Bas zit in de scootmobiel. Maar het verleden klinkt na in de herinnering. Een zachte ruisende melodie. 

Dit artikel is voor het laatst aangepast op: 01 juni 2012