De informatie op deze pagina wordt u aangeboden in samenwerking met

Sylvia Witteman en het ‘aardige’ verkiezingsgeweten

Mark Rutte tijdens een bezoek aan Roosendaal. (Foto: Jaap Pleij )
1 / 1
zoom out
ROOSENDAAL - Diverse kranten wisten te melden dat de laatste verkiezingspolls het toch aardig bij het rechte eind hadden. De snelle slotopmars van de VVD en de al even plotse neergang van de PVV werden vrij algemeen voorspeld en dat 50Plus zich in een razend tempo van de kiezers vervreemdde, was menig politieke barometer ook niet ontgaan. Toch is het best een wondertje dat de kiezers zich zo duidelijk in het stembiljet lieten kijken, want als je sommige hoogleraren en psychologen mag geloven, wordt de uiteindelijke keuze pas in het stemhokje gemaakt. Dan kan een stem die met het hart gemaakt zou worden toch nog veranderen in een stem die berust op het verstand. Ik hoor daar niet bij, mijn keuze stond al maanden zo niet jaren vast. Welk hokje ik rood heb gekleurd, hou ik echter angstvallig geheim. Sterker nog, dit is zo ongeveer het best bewaarde geheim van Roosendaal. Als goed gelezen publicist kun je dat ter voorkoming van typisch Nederlandse hokjesindeling maar beter in het vage houden. Een tipje van de sluier wil ik wel oplichten: ik heb niet op de firma List en Bedrog oftewel de partij van de (V)erbroken (V)erkiezingsbeloften (B)eloften gestemd. Onbegrijpelijk dat burgers hun vertrouwen ...

De strijd tussen het verstand en het hart in het
verkiezingshokje! Dankzij een nieuw proefabonnementje op De Volkskrant kreeg ik
zowaar inzicht in de zielenroerselen omtrent dit knagende dilemma van Sylvia
Witteman, het Wibravrouwtje in de Volkskrant waar –zoals mijn grote schare
vaste lezers weet- ik een niet geheel te beredeneren zwak voor heb. Het is niet niks wat er voor het moment suprême
allemaal in dat fraaie blonde hoofdje is omgegaan. Zo bezit Sylvia een eigen huis (in
Amsterdam?), maar is ze tegen de hypotheekrenteaftrek, omdat – zo argumenteert
ze- ‘die de dure huizen nog duurder maakt’. Is wat voor te zeggen, een typisch
hart-verstand-debatje dus. Ze eet graag vlees, maar ze is voor de vleestax,
omdat ‘ik vind dat dieren voor het opeten vriendelijk bejegend moeten
worden’. Dat valt me tegen van Sylvia.
Je bent voor het recht op dierenleven of niet. Bovendien moet je bedenken dat
het veelal de lage inkomens zijn die aangewezen zijn op de goedkope
kiloknallers. De ‘elite’ zal daar echt geen stukje minder dierlijk
planeetgenoot voor in de mond steken. 
Sylvia beweert vervolgens voor goede medische zorg voor iedereen te
zien. Maar – en dat is ronduit ontluisterend- ‘ik ben tegen de afschaffing van
het eigen risico, omdat er zo ontzettend veel zeikerds met elke dwarszittende
scheet naar de drukbezette dokter lopen’. 
Hier valt Sylvia keihard door de sociale mand. Elke rechtgeaarde dokter raadt zijn patiënten
immers aan om juist wel met die ‘scheet’ onmiddellijk langs te komen. Hoe vaak
komt het niet voor dat burgers uit vrees voor dat eigen risico zorg mijden en
pas naar die ‘scheet’ laten kijken als deze zijn voortwoekerende werk in het
lichaam heeft gedaan. Bovendien betaalt iedere burger maandelijks een forse
premie aan de commerciële zorgverzekeraars die het eigen risico tot een bedrag
van 385 euro van de politiek (Rutte weer) mogen uitleggen als ‘geheel voor
eigen risico’. Ter informatie voor
Sylvia, die ongetwijfeld nog verschoond is gebleven van vreemde scheten:
huisartsen kunnen in hun beperkte
praktijkruimte doorgaans weinig betekenen voor de patiënt. ‘Ik stuur u voor
nader onderzoek veiligheidshalve liever even door naar het ziekenhuis’, luidt
dan al snel de ‘diagnose’. De goede man
of vrouw in witte jas die ongetwijfeld het beste voor heeft met degene die aan
zijn eerste zorg is toevertrouwd vergeet er dan meestal wel bij te zeggen dat
daar forse kosten aan zijn verbonden. 
Door het ziekenhuis wordt de patiënt ook lang in het ongewisse gehouden,
totdat er op kwade dag een gepeperde rekening van de zorgverzekeraar in de
brievenbus ploft. Zorgverzekeraars nemen
niet de moeite om die nota’s eerst ter goedkeuring aan het ‘slachtoffer’ voor
te leggen. Sterker nog, ze controleren niet eens of de zorg wel is verleend.
Waarom zouden ze ook, de rekening wordt toch linea recta doorgestuurd naar die
‘zeikerds met hun dwarszittende scheten’. 
Wat me weer goed doet is dat Sylvia na eenmaal gearriveerd te zijn bij
het stembureau op haar ‘ranzige oude fiets’ (betaalt De Volkskrant zo slecht?)
bezweert niet op ‘die snotneus-messias met dat verwende mondje’ te gaan stemmen.
Een wijs besluit, Sylvia, ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat de
grootvader van deze ‘Jesses’ heel wat meer diepgang had en ook wars was van het
glamourgedoe van kleinzoonlief. Aan het
slot van het Wibra-tje bekent Sylvia dat ze haar hart en stem uiteindelijk heeft geschonken aan een
politicus die haar aardig genoeg lijkt om een paar uur mee door te brengen in
een stilstaande lift. Liefde mag dan vrijwel alles overwinnen, maar als je het
blond gekrulde hoofd op hol laat brengen door een politicus die goed kan
acteren met als specialiteit ‘aardig overkomen’ weet je het landsbelang niet op
de juiste waarde te schatten. Foei, Sylvia, maar in mijn hart blijft er
desondanks een plekje voor je gereserveerd. Ik hoop dat je 
me via een nieuwe reeks proefabonnementjes op De Volkskrant nog lang blijft
 inspireren voor stukjes op mijn eigen nieuwssite www.roosendaalspleijdooi.jimdo.com
, wees verzekerd dat je als muze voor mij van ongekende waarde bent. 


FOTO: Onbegrijpelijk dat burgers zo massaal gestemd hebben
op de loze beloften politicus Mark Rutte. 


Reageer via Facebook
Plaats een nieuwsbericht
Facebook
Heb je nog geen account? Registreer
Wachtwoord vergeten? Klik hier
Agenda

meer agenda »