De informatie op deze pagina wordt u aangeboden in samenwerking met

Marije Nie kleurt de weg van ‘Amadeus tot Zappa’

Maria Adriana is een topper in de dinsdagmiddagserie. (Foto: Promotiefoto )
1 / 1
zoom out
ROOSENDAAL - ‘Tapdans is de poëzie van de stappen’, aldus de visie van Marije Nie op haar professie . Mede om die reden was het een uitstekende zet van Maria Adriana om deze uitermate prettig ogende theaterpersoonlijkheid een prominente rol te geven in de productie ‘Van Amadeus tot Zappa’, die op 10 januari als tweede voorstelling uit de reeks dinsdagmiddagserie in De Kring was te beleven. De filosofie van Adriana sluit daar mooi op aan. ‘Oorsprong van alle muziek is het communiceren van emoties en het vieren van gebeurtenissen. Dans en muziek gaan samen en worden van oudsher gebruikt voor het voorbereiden van jacht en strijd. Deze diepe bron van oermuziek ligt in onze muziek verscholen en herkennen we bij het horen er van, zelfs in de meest kunstzinnige kunstmuziek die klassieke muziek vaak is’. Met die boodschap raakte de veelzijdige Adriana kennelijk een gevoelige snaar bij het ‘seniorenconvent’ dat zich op uitnodiging van De Kring met de programmering van deze serie heeft belast. Het laaiende enthousiasme waarmee de tour de l’amour die het publiek diende te ondergaan, werd beloond, wees zonneklaar uit dat deze eervolle klus bij deze mensen, veelal uit het culturele veld, in goede handen is.

Hoewel
het programma is bestemd voor een ieder die in de gelegenheid is om op een
doordeweekse dinsdagmiddag naar het theater te gaan en dus niet specifiek is
gericht op senioren, was de gemiddelde
leeftijd van de bezoekers aan de hoge (grijskleurige) kant. Eddy
Haers, een van de programmeurs, toonde zich niet bepaald ontevreden met de
opkomst. ‘Honderdtwintig verkochte kaarten was het aantal dat ik kort voor
aanvang van de kassa door kreeg. Als ik nu zo om me heen kijk, vermoed ik dat
er ook nog de nodige kaarten los aan de kassa zijn verkocht. De kleine zaal is
lekker gezellig gevuld, en daarmee blijken we toch een doelgroep te hebben
aangeboord’, aldus Haers. Voordat Adriana en haar muzikanten ‘los’ konden gaan,
diende hij samen met collega Fred van Erven (het duo gaat inmiddels door het
leven als ‘Eddy en Freddy’) nog wel even een logistiek probleempje op te
lossen. Niet iedereen bleek bij het afgeven van de jas een nummertje te hebben
meegenomen en om moeilijkheden bij het ophalen te voorkomen, werd dit plooitje
mede dankzij de uitermate doorgewinterde gastheer Mon Puttiger vlotjes glad
gestreken. In een oude C&A-reclame met Johnny Kraaykamp Sr. als
meesterzakkenroller in de hoofdrol werd
duidelijk gemaakt dat ‘geen nummertje’ 
automatisch ‘geen jas’ betekent,
een keiharde boodschap die de oude Kraay van frustratie in huilen deed
uitbarsten. Over dit soort zaken kun je dus beter niet te licht denken, en
daarom valt ook dit kordate optreden van het seniorenconvent uitermate te
prijzen. ‘Waarom vinden we bepaalde muziek
zo mooi?’, luidde de vraag die Adriana als eerste opwierp. ‘Onze’ Martyn Smits
heeft daar eens een succesvolle cursus aan gewijd en van enkele deelnemers heb
ik toen begrepen dat ze vanaf dat moment heel anders naar muziek zijn gaan
luisteren. De kans is niet gering dat de bezoekers aan dit concert dat voortaan
ook doen, want Adriana zit zo ongeveer op dezelfde lijn als Martyn. Muziek kennen en herkennen draagt zeker bij
aan de beleving. Daarnaast kunnen bepaalde klanken appelleren aan een moeilijk
definieerbaar oergevoel. ‘Bij het horen van muziek kunnen emoties zomaar
opwellen. Emoties waarvan we de oorsprong niet kennen, maar die ergens in ons
collectieve geheugen opgeslagen ligt’. In
de trailer van dit programma op Youtube geeft Adriana aan dat dit ensemble is gericht op variatie,
waarbij constant wordt gezocht naar verdieping en verstilde momenten. En passant merkt ze op dat de castagnetten mede
daarom hebben plaatsgemaakt voor de tapdans. En zo neemt het zevenkoppig
gezelschap het publiek mee op een muzikale reis door de tijd met prachtige
haltes bij onder anderen Purcell, Tsjaikovski en Mozart. Over de laatste wist
ze te vertellen dat de jonge reeds op 36-jarige leeftijd overleden Amadeus ruim
de helft van zijn leven in een koets heeft doorgebracht. Vader Leopold Mozart
had een goede neus voor zaken en hij zag al snel in dat hij met zijn nakomeling
een gouden ei had geproduceerd. Een lange Europese tournee voerde de familie
Mozart op 10 september 1765 naar Den Haag, waar ze vermoedelijk voet aan wal
zetten op Het Zieken, vlakbij de Stadsherberg aan het bekende Groenewegje, waar
de trekschuiten uit Delft altijd aanmeerden. Ze namen hun
intrek in hotel La Ville de Paris op de
hoek van de Fluwelen Burgwal en de Lange
Houtstraat
. Vader Mozart schreef later dat dit een erg slecht hotel
was: "une très-mauvaise auberge". Ofschoon de kaartjes, altijd door
vader Leopold aan de deur verkocht, maar liefst drie florijnen kostten (nu ongeveer
200 Euro), had de familie Mozart over belangstelling niet bepaald te klagen.
Vanwege medisch onheil bleef de familie langer dan gepland in de Hofstad. Eerst
kreeg het zusje Nannerl tyfus, bij Wolfgang pakte deze ziekte zo ernstig uit
dat lange tijd werd gevreesd voor het leven van het wonderkind. Door deze
problemen verbleef de familie Mozart uiteindelijk zeven maanden in Den Haag.
Ook dit nadeel had zijn voordeel en daardoor maakten ze nog mee hoe prins
Willem V op 8 maart 1766 feestelijk als stadhouder werd geïnstalleerd. Ruim 250
jaar voor Marije stal Wolfgang bij die installatie de show met onder meer een
reeks variaties op het Wilhelmus. Het uitvoeringsmateriaal van de première
aan het Haagse hof in maart 1766 is niet bewaard gebleven. Een mooie uitdaging
voor ‘onze’ Martyn wellicht om dat bij gelegenheid eens uit te zoeken en te
herleiden via concerten elders in Europa. In de koets besteedde Amadeus zijn
tijd doorgaans uiterst nuttig, enkele van zijn bekende werken zagen zelfs tussen
deze dunne wandjes het leven. Adriana liet duidelijk horen dat een bepaalde compositie
helemaal geïnspireerd was op het ritme van de koets. Na enkele inleidende
werken was het aan Marije Nie om met haar razendsnelle voetenwerk en haar innemende
glimlach de show te stelen. Op een bescheiden houten vlonder naast het ensemble
leefde ze zich helemaal uit, om met name te excelleren in een Ierse Jig. Jammer
dat de fameuze Dubliners nooit voor zo’n visuele presentatie hebben gekozen. Maar
het lijkt me sterk dat Michael ‘Lord of the Dance’ Flatley zijn oog nog niet op
Marije heeft laten vallen. 


Op
haar website presenteert Marije zich als ‘een
dansende muzikant, een percussionist met haar voeten’. Zij werkt met ensembles,
orkesten en muzikanten in binnen- en buitenland in allerlei genres (klassiek,
jazz, elektronica, folk, wereldmuziek). Terugkerende thema’s in haar werk zijn
de relatie tussen compositie en improvisatie, interdisciplinariteit, de relatie
tussen performers en publiek, gedeelde creatieve processen, en de relatie
tussen kunst en dagelijkse realiteit. Naast in de muziek werkt zij als maker,
choreograaf en uitvoerder ook met dansers, theatermakers, film- en video
kunstenaars en beeldende kunstenaars. Dat is mooi- en alles omvattend gesteld.
Samen met Adriana fungeerde ze als een uitstekende reisleidster die het publiek
probleemloos afleverde bij ‘Eleanor Rigby’ onder toeziend oog van The Beatles,
en afscheid van hen nam bij de moeder van alle ‘Mothers of Convention’, oftewel
Frank Zappa. Tijdens zijn laatste optreden in 1991 in Praag, zo kort na de
omwenteling’, sprak Zappa de hoop uit dat het veelgeplaagde land een nieuwe
toekomst tegemoet zou gaan, wat helaas niet voor hem zelf was weggelegd (hij
overleed op 4 december 1993). Wat mij betreft behoren Maria Adriana Collective
en met name Marije Nie tot die muzikanten die de gevestigde muziek telkens nieuw
leven weten in te blazen. Ook dat is een uitdaging die constant aan de muziek mag
worden gesteld: nooit verstarren, altijd nieuwe wegen blijven zoeken en het
publiek daar zoveel mogelijk deelgenoot van maken. De programmeurs van De Kring komen binnenkort
weer bij elkaar om zich over de invulling van het nieuwe theaterseizoen te
buigen. Uit haar website begrijp ik dat Marije Nie uit veel verschillende
vaatjes weet te ‘tappen’. Ik zou het toejuichen als we haar in het seizoen
2017-2018 met een eigen theatershow in deze reeks mogen terugzien. Dan zouden
de programmeurs tevens bewijzen dat ook zij ware ‘Mothers of Invention’ zijn.


 


Maria Adriana Collectieve, met een speciale rol voor Marije Nie - Van Amadeus tot Zappa (dinsdagmiddagserie),
gezien door Jaap Pleij op 10 januari 2017. Zie ook www.roosendaalspleijdooi.jimdo.com
 


 


 


Maria Adriana: viool
solo, Jacob Plooij: viool, Laura v.d. Stoep: altviool, Jos Teeken: cello, Marijn
van Prooijen: contrabas, Bart de Kater: klarinet, Marije Nie: tapdans


 


Reageer via Facebook
Plaats een nieuwsbericht
Facebook
Heb je nog geen account? Registreer
Wachtwoord vergeten? Klik hier
Agenda