Hij geeft het gesprek door aan zijn zwager Pieter van de Oudenallen. In het transportbedrijf dat hij samen met zijn vader voert, heeft in 2010 een enorme brand gewoed. Anderhalf jaar lang hebben Pieter en zijn medewerkers vanuit een bouwkeet moeten werken. En in die periode is er letterlijk vanuit de as een compleet nieuw bedrijfspand herrezen. Ten tijde van dit gesprek is dat pand net betrokken; het bouwkarton ligt nog op de trap, de kantoren zijn nieuw ingericht en in de gloednieuwe kantine vertelt Pieter het verhaal van de brand en wat zijn toekomstverwachtingen zijn.

Pieter van de Oudenallen: ,,De brand is ontstaan doordat een vrachtwagen die achter het kantoor stond in brand is gevlogen. Waarschijnlijk is kortsluiting de oorzaak geweest en de auto was geladen met strobalen, dus het ging heel snel. Ik was zelf tien minuten daarvoor met die vrachtwagen thuisgekomen. Het was kwart over elf 's avonds. Een chauffeur, die vlak na mij kwam, zag het en is mij komen waarschuwen."



Hoe reageer je dan?

,,Dat is wel even schrikken, dan weet je niet hoe je het hebt. De brand is begonnen in de cabine en ik heb nog geprobeerd om met de verreiker de aanhanger van de wagen los te koppelen, maar dat lukte niet meer.

Onze drie kinderen lagen boven te slapen, die hebben we gelijk naar beneden gehaald, want het vuur sloeg al snel over naar het kantoor. Dat had een dak van pannen maar met daar onder nog rietbedekking; we zagen het zo naar voren smeulen richting het woonhuis."



En dat is gespaard gebleven?

,,Gelukkig wel, maar tot daar aan toe is het kantoor afgebrand. Het huis zijn we nog aan het verbouwen, want de buitenmuur is helemaal zwartgeblakerd en de kozijnen zijn ook verbrand. Op het moment dat de brandweer arriveerde, begon het kantoor net te branden. Het probleem was echter, dat ze in eerste instantie niet konden blussen, omdat er te weinig water was; het peil in de sloten stond te laag. Uiteindelijk hebben ze 300 meter verderop water uit de Geer moeten halen. Maar voordat al die slangen uitgerold zijn, gaat er ook de nodige tijd overheen. Wat het kantoor betreft was er geen houden meer aan. Het enige wat ik heb kunnen redden is de server. Het merendeel van onze gegevens is daardoor behouden gebleven, maar niet alles; we waren net een paar maanden bezig met de nieuwe automatisering, dus het was nog niet helemaal compleet. Ze zeggen wel eens in de brand uit de brand, maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Er zijn dingen achter gebleven of blijven liggen die niet meer terug te halen zijn."



En toen? Hoe ga je na zoiets verder?

,,Die nacht doe je geen oog dicht, ik heb een paar uur op bed gelegen en was 's morgens om een uur of zes weer hier om de boel te bekijken. Je moet weer een nieuw plan maken, vergunning aanvragen en bedenken wat je wilt bouwen. Het werk ging gelijk weer door. Om elf uur 's morgens zijn er twee kantoorunits geplaatst en die ochtend om zeven uur waren de eerste vrachtauto's alweer de dam afgereden. We zijn gelijk doorgegaan met het bedrijf en dat is wel een goeie zet geweest. Je moet niet af gaan zitten wachten, maar de klanten tevreden houden, want dat is een hoop waard."



Nooit overwogen om er totaal mee te stoppen?

,,Toen ik de ochtend na de brand hier kwam, dacht ik wel even: ' wat moet ik hiermee?'. Maar daar koop je niets voor. We hebben veel hulp en steun gehad aan vrienden en familie; door ons op te vangen en mee te helpen de boel hier op te ruimen en weer op gang te krijgen. Met elkaar hebben we het voor elkaar gekregen dat we nu weer zo ver zijn. Er staat een prachtig kantoorpand, twee keer zo groot als voorheen en de zaken draaien weer. En daar zijn we heel erg blij mee."



Hoe zie je de toekomst?

,,Wel positief. Zeventig procent van ons werk is transport; losgestorte goederen. Het overige percentage is fourage en daarin moeten we het van de boeren hebben. We leveren hooi, stro en ruwvoeders, aan de boeren. Werk zal er altijd zijn; met fourage gecombineerd met transport zal het goed moeten komen."



Wat maakt dit vak leuk?

,,Ik heb het van jongs af aan meegemaakt; ik ben de enige zoon die in het bedrijf zit,en heb altijd hier gewerkt. De eerste jaren als chauffeur en sinds drie jaar zit ik hier op kantoor en regel daar de zaken. Als vrijdagavond alle chauffeurs weer binnen zijn en de week is goed verlopen, dan ben ik heel tevreden. Het is hard werken, zes dagen in de week, maar dat is niet erg. Een baan van acht tot vijf zou niets voor mij zijn."



Wie ga je uitnodigen voor het volgende gesprek?

,,Annette Hettema; zij is een vriendin van ons en geeft naaicursussen bij haar thuis. Ik vraag mij af hoe ze aan cursisten komt, want wie heeft er nou nog een naaimachine in huis."