REGIO |
28 december 2011
|
1
|
Door de dichtbijredactie (Schager Weekblad)
Er zijn doelpunten die je bijblijven. De volley van Van Basten tegen de Sovjet Unie in 1988, de stift van Rob de Wit tegen Hongarije in 1986, de pegel van Theo Hofland tegen Oudesluis 4 in 1972.
Op zondag 4 juni van dat jaar was een lange stoet SRC-supporters per auto en per fiets vanuit Schagen naar Kolhorn getrokken. De voetbalcompetitie was al lang afgelopen, maar niet voor SRC 5. Dat was in een noeste kampioensstrijd gewikkeld tegen Oudesluis 4. Met Zantemer kermis was het na verlenging 2-2 geworden, door goals van Piet Groenveld en rechtsbuiten Wim Stam. En om de laatste was het al dat volk te doen. Wim Stam was 37 jaar spelend lid van SRC, maar kampioen was hij nog nooit geworden. Die middag op het Kaagvogelsterrein lukte het hem dan eindelijk, 47 jaar oud. Zelf maakte hij de 1-0. Maar de 2-0 was de bevrijding. Op een voorzet van Piet Molenaar spijkerde Theo Hofland de 2-0 tegen de touwen. Onvergetelijk. Wim Stam was kampioen. Hij ging op de schouders van Theo en zijn uitgelaten medespelers en werd toegejuicht door de groenwitte aanhang.
Op 20 december jl. lees ik in de courant dat een 71-jarige man uit Schagen met zijn auto in de slootkant langs de N241 is beland, nadat hij achter het stuur onwel is geworden. In de ambulance is hij overleden. Wie zal het zijn? Ken ik hem? Een dag later komt zijn naam door. Theo Hofland. Ik was hem dit najaar nog eens tegen het lijf gelopen. Lang niet gezien. Theo was niet gerust op zijn gezondheid, vertelde hij. Hartklachten. Maar goed. Hij nam het leven bij de dag en probeerde er het beste van te maken. Natuurlijk peddelden we nog even naar de goede oude tijd. Naar die zondag in Kolhorn. En naar de gouden Scagha-seizoenen, waaraan Theo op de tribune bijdroeg door bij elk doelpunt een jukebox-aapje in de lucht te steken, dat in razend tempo twee dekseltjes tegen elkaar sloeg. 'Ja Peet, dat waren mooie jaren'. Maar de tijd verstrijkt en plots komt een einde aan een mensenleven. Theo Hofland is niet meer.
Peter Groenveld