"Vrijdag de 13e, zesenveertig jaar geleden, was voor ons beslist geen ongeluksdag. Onze oudste dochter, Corien, werd geboren. Ze groeide op en kwam bij ons in de Roode Eenhoorn werken. We hadden het goed hoor. Met verenigingen, bruiloften en begrafenissen. Twee jaar geleden wilden wij haar voor haar verjaardag een koffieconcert aanbieden. Ten bate van het Diabetesfonds, omdat zij een dochter heeft met die rotziekte. We hadden een prachtig programma met onder andere de Blues Brothers en een zangkoor uit Oude Niedorp. Dat laatste was maar goed ook, omdat er wat publiek met het koor mee kwam. Verder was er familie en een paar mensen uit Winkel, maar uit Niedorp? Waar waren de mensen voor wie je veertien dagen lang de zaal gratis beschikbaar stelde voor een biljarttoernooi? Waar waren de hardlopers die drie dagen alles in je café mochten gebruiken? Waar waren de mensen voor wie je jarenlang decor opbouwde, het werk gratis deed en materiaal niet of nauwelijks in rekening bracht? Waar waren de mensen die het zo geweldig vonden dat we Guus Meeuwis, Bonnie st. Claire, Willem Duin, Nick en Simon, Grant en Forsyth, Sesam, Break, Jukebox en noem maar op in huis haalden om er een mooie kermis van te maken? En zo kan ik nog wel even doorgaan."

Nic Burger denkt verder terug: "Er kwam niemand uit Niedorp. Ik werd er koud van. Mijn kleindochter stond in de keuken te huilen en vroeg aan mij: 'Wat zijn er weinig mensen, waarom komen ze nou niet?' Ja, daar sta je dan, je probeert haar te troosten, maar op dat moment knapte er wat in me. En terwijl ik altijd graag gewild had dat de Roode Eenhoorn een café zou blijven, besloot ik om het direct te verkopen. Aan de eerste de beste die er een bod op zou doen, al was het een fietsenmaker."

Nic Burger voelde zich in de steek gelaten. "Het is zo verrekte jammer dat de dorpscafés verdwijnen, niet alleen hier, maar ook uit Zijdewind, Lambertschaag en uit andere plaatsen. En hoe het komt? Niet door de bankenmaffia, zoals wel eens gesuggereerd werd. De schuld ligt bij de overheidmaffia," is de voormalig horecaondernemer van mening. Hij vervolgt: "We hadden het heel graag doorgeschoven naar een nieuwe, jonge exploitant. Er was ook wel animo voor. Maar voor een jonge ondernemer is het niet meer te doen."

Sportkantines

Het probleem voor dorpscafés zit volgens Nic Burger in de teruglopende klandizie van 'gewoon' uitgaanspubliek. De jeugd bijvoorbeeld komt niet meer. "Hen neem ik het niet kwalijk, de bierprijzen zijn zo enorm gestegen. En kijk, voor de jeugd is het wat anders, maar het is toch te gek dat volwassenen hun sport niet zelf hoeven te betalen? En dan zitten ze daar in de kantine te hijsen."

Burger doelt op de sportkantines die veel publiek trekken. Volgens hem ten koste van het cafébezoek in de buurt. "Dat in de sportkantines tot twee uur geschonken wordt, zonder dat ze de hoge gemeentelijke belastingen en andere horecakosten hebben. Dat steekt. Daar zit het uitgaanspubliek dat je als dorpscafé mist. En dan denk je misschien: die paar biertjes. Maar die laatste vijf procent is je winst. Dat weet elke ondernemer. Ze houden zich ook niet aan de afspraak. Die was: de kantine open een half uur voor en een half uur na de wedstrijd. Maar de gemeente geeft een vergunning tot twee uur. Die denken: als ze daar aan verdienen, hoeven wij niet bij te dragen. Daar moet een ondernemer met een tas diploma' s en dubbele gemeentebelasting tegenop boksen? Dat is niet haalbaar. En dus eindigt na 500 jaar de Roode Eenhoorn als café."

Met de nieuwe bestemming van het horecapand als woonzorgcomplex voor mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking zijn Nic en Wil Burger wel blij. "We wensen de ondernemers veel succes en hopen dat de nieuwe bewoners er gelukkig zullen zijn."

En hoe was de opbrengst voor het Diabetesfonds? Nic Burger: "Nou, het koor uit Oude Niedorp gaf een leuke donatie en er was een klein beetje entreegeld. Verder hebben we het zelf maar aangevuld zodat we toch nog 650 euro konden overmaken. Maar een mooie zondagmorgen waar we op gehoopt hadden, is het niet geworden."