LifeStyle |
22 juni 2011
|
reageer
|
Door
Atie Roos, dichtbij-meeschrijver
Onlangs heb ik mij over laten halen een account aan te maken op facebook. Onder het motto: meedoen en erbij blijven. Facebook?? Is dat niet iets voor de nieuwere generatie die hun contacten plegen te onderhouden via virtuele wegen? Wat kan ik er doen, wat moet ik ermee, wat hebben anderen aan mij? In feite helemaal niets, behalve dat ik het idee heb mee te gaan in iets wat de halve wereldbol pleegt te doen. Er zal dus toch wel iets nuttig in zitten... Zo gezegd, zo ingelogd. Nieuwsgierig bekijk ik of er enige leeftijdsgenoten, ex-klasgenoten, voormalige geliefden of lang vergeten contacten zich ook op facebook bevinden. En zie daar: binnen enkele dagen heb ik al negen 'vrienden' in de vorm van enkele familieleden en collega's. Ik vroeg me af wat de toegevoegde waarde was. Als ik zus of collega wil spreken, pak ik de telefoon, fiets of auto. Totdat ik na enige dagen dacht; goh, het is eigenlijk wel handig, om deze mensen te spreken hoef ik de deur niet meer uit. Het spaart dus benzine uit, tijd en koffie die ik in real life geserveerd zou krijgen. Inmiddels ben ik een paar weken verder en kijk dagelijks of mijn 'vrienden' online zijn, of ze gereageerd hebben op mijn status (vind ik leuk!!!) of dat zich nieuwe vrienden aandienen. En daar gaat het mis. Enige dagen geleden kreeg ik een vriendschapsverzoek van een meisje uit Turkije. Ken ik jou? Nee. Ken jij mij? Nee. Okee, het zag er schattig en onschuldig uit, een foto van een lief meisje, samen met haar vader op de bank en een heel stuk Arabische tekst erbij wat ik niet kon ontcijferen. Het was wellicht dat onschuldige dat bij mij een lampje deed branden. Pas op, kijk uit, wees voorzichtig. En zo zal mijn vriendengroep voorlopig beperkt blijven totdat ik 'los' ga en de hele virtuele vriendenwereld aan mijn voeten zal liggen, of andersom. Vooralsnog gaat de duim omhoog: vind ik leuk!