REGIO |
13 december 2011
|
reageer
|
Door de dichtbijredactie (Nieuwsblad voor Castricum)
Wie denkt dat er in Castricum niets te beleven valt, heeft het mis. Castricum bruist, zo bewijst deze (gelijknamige) rubriek, waarin we ondernemende kunstenaars of, zo u wilt, creatieve ondernemers portretteren.
Van Anton Heyboer weten a) dat hij er een harem op nahield en b) maar wat aanklodderde. Tenminste, dat is het beeld dat we kennen uit de media. Maar bij de expositie van zijn werk in Wierenga Eten en drinken aan het Bakkerspleintje kun je niet anders dan onder de indruk zijn van het werk uit zijn vroegere periode dat er hangt. Voorwaarde is natuurlijk wel dat het je aanspreekt.
"Maar", zegt Bart Wierenga, "dat is met alle kunst. Wat is kunst? Dat blijft een eeuwige discussie. Dat op zich is al belangrijk en het sluit aan op mijn idee van een gezellige plek in het dorp, waar je binnenloopt voor een kop koffie, een borrel of een hap en met elkaar aan de praat raakt. We willen trouwens niet alleen exposeren maar ook aandacht aan kleinkunst gaan besteden. Dan moet je denken aan een zangeres, een stand-up comedian, een voordrachtskunstenaar. In Amsterdam kun je zoiets vinden, maar waarom hier niet?"
Barts belangstelling voor kunst is hem deels met de paplepel ingegeven door zijn vader, die architect is en het Bakkerspleintje heeft ontworpen. Daarnaast is het echter een onderdeel van zijn beroep. Hij ontwerpt interieurconcepten voor onder andere kantoren en horecagelegenheden, deels in samenwerking met zijn vader. Het concept dat hij voor Wierenga Eten en drinken heeft bedacht, is dat van de vroegere herberg. Een trefpunt waar mensen van allerlei slag elkaar ontmoeten en nieuwtjes worden uitgewisseld. Alleen moet zoiets natuurlijk groeien.
Niet alleen bedenkt Bart concepten, maar sinds een aantal jaren doet hij ook zelf aan kunst. Hij zou het overigens zelf niet zo willen noemen. Begonnen is het met een schilderij dat hij voor vrienden maakte als 'beloning' voor het feit dat ze de marathon van New York hadden gelopen, een sportieve prestatie waar ze zich een jaar lang op hadden voorbereid. Bart: "Het werd enorm op prijs gesteld, wat voor mij belangrijker is dan de vraag wat de kunstwaarde zou kunnen zijn. Ik voel me ook geen kunstenaar, stel me bewust niet zo op en signeer mijn werk niet. Het enige wat voor mij telt, is de waardering van degene voor wie ik het maak en de voldoening die het mezelf geeft. Ben ik niet tevreden dan schilder ik het net zo lang over tot het me wel bevalt. Op dit moment ben ik bezig voor een vriend." Het gaat om een tekst op een pallet: There are a lot of people who have a lot of money and there are people who are rich. Niet alleen interessant qua vormgeving, maar ook qua inhoud.