BEVERWIJK - Er wordt nog hard gewerkt maar het pand staat te koop en eind deze maand maken Joop van der Erf en Gerard Vosse gebruik van de VUT-regeling. Daarmee verdwijnt een van die kleine zelfstandigen uit het centrum van Beverwijk, die de stad jarenlang kenmerkte. Bij Van der Erf kom je niet alleen voor het herstellen van een autoschade, want veel mannen gebruiken het bedrijf aan de Peperstraat als een pitsstop, terwijl hun vrouwen de markt op gaan.
"Ja", vertelt de zoon van de grondlegger smakelijk, "ome Cor Zoontjes en Henk Scheerman", zijn een paar namen. Maar de in zijn 64ste levensjaar verkerende Joop van der Erf (63), nog steeds kind aan huis bij voetbalclub DEM, kan nog wel even doorgaan. "Een rollator die wat lucht moet hebben, ze komen hier binnen", lacht hij hartelijk.
Natuurlijk, schade herstellen aan auto's, dat is de hoofdzaak tot eind deze maand Maar een steelpannetje lassen gebeurt er ook en dat dan tegelijkertijd de pitsstop ook een plasstop wordt, Joop zit er niet mee.
Drukker
Samen met zijn vader streek hij op achtjarige leeftijd neer in Beverwijk, met in hun kielzog moeder Tiny, z'n twee jaar oudere zus Tineke, grootmoeder Anna en opa Josephus. O ja, en de zus van z'n vader, tante Dien die later naar Canada vertrok.
Het gezin Van der Erf liet het gestaag drukker wordende Amsterdam achter zich en belandde in de 'toen oase van landelijke rust', Beverwijk. Het was 17 juli 1954, 's middags om 12 uur. "En om 13 uur waren we uitgepakt en al", put de schadespecialist uit z'n geheugen. Z'n vader Wim was al sinds 1 oktober 1951 in Beverwijk om zich in het ondernemersleven te storten. Over het waarom in Beverwijk moet Joop het antwoord schuldig blijven. Maar wat doet die vraag ertoe, Van der Erf en Jan Wollenstein troffen op de locatie, waar eerder aan de Peperstraat de wagenmakerij van Jansen was, een prachtige bedrijfsruimte, dus aan de slag.
Uithouden
Pakweg tien jaar later stapt (29 juli 1964) de jonge Gerard Vosse binnen en die neemt al vlot de plek van Willem Duivenman. Peter Koning kwam er nog werken, die naar van Lieshout overstapte. Rinus Admiraal wordt in het verhaal genoemd maar dan komt de zoon van de baas. Goed twee en een halve week heeft hij nog in Haarlem bij een schadebedrijf wat gedaan. "Uitgehouden, hij heeft het er twee en een halve week uitgehouden", verklapt echtgenoot Ellie.
In de loop van de jaren werd het steeds drukker aan de Peperstraat. De politie klopte aan, de brandweer en Taxi 3000. "Het is het taxibedrijf van Van der Leden en Van der Ploeg", corrigeert Van der Erf en voegt toe dat hij sinds dat faillissement nog steeds geld te goed heeft.
Schrik
Er gebeurde veel in die jaren en de herinnering aan het moment dat moeder Van der Erf zich stijf schrok toen haar lieve zoon en diens compagnon plots uit die tot lijkwagen omgebouwde stationwagen stapten leeft nog voort. Maar nadat het ambachtelijke van hun werk onder druk kwam te staan, omdat het goedkoper werd een autodeur te vervangen in plaats van uitdeuken, dachten ze na over hun toekomst. Dat was ver nadat in 1975 vader Van der Erf was overleden.
Diens kleinzoon Danny heeft nog wel stage gelopen, maar verder dan dat kwam het niet. Hij ging z'n eigen weg. "We zijn blij dat we er nu mee kunnen stoppen", klinkt het openhartig uit de mond van Joop van der Erf. Maar natuurlijk zal hij veel van wat er aan de Peperstraat allemaal tot stand werd gebracht missen. Zoals die pitsstop van de mannen terwijl de vrouwen om samen te winkelen een 'Bree'tje pikten'. Dat er zo nu en dan nog wel eens wat wordt uitgedeukt staat buiten kijf. Maar eind deze maand is het autoschadeadres officieel voltooid verleden tijd.