Als je van de royale parkeerplaats naar het restaurant loopt, is het eerste dat je ziet de indrukwekkende wand vol flessen van de wijnkamer die uit de duisternis opdoemt. Een walhalla voor de ware liefhebber. Binnen valt ons oog direct op de wijnkoeler, waarin een Petrus uit 1983 ligt. “Die fles kost zo 800 euro om in te kopen alleen al. In een restaurant is die zo duizend euro waard,” zegt mijn liefje, terwijl hij verlekkert door de deur heen kijkt. 
 
Pipetje olijfolie
Om te beginnen krijgen we een mandje knapperig vers bruin brood, met wat vierkante schaaltjes zeezout, peper, verse roomboter en wat plastic buisje met pipetjes. Geen geklieder met olieflesjes op tafel. “Het lijkt wel of we ons broodje een injectie met olie kunnen geven,” grapt mijn disgenoot. “Ja, een shotje olijfolie,” lacht onze serveerster mee. We krijgen er ook nog een schaaltje huisgemaakte basilicummayonaise bij. “Lekker romig,” mompel ik.

Als amuse wordt ons een glaasje crudité aangeboden, oftewel een kleine rauwkostsalade bestaande uit een takje witlof, wortel en rettich en julienne in een truffelcrème met een klein schijfje gefrituurde truffelaardappel. Een lust voor het oog. Mijn vriend heeft er een glas heerlijke witte wijn bij uit Zuid Italië. “Deze wijn komt uit Pulia, de hak van de laars,” zegt sommelier Erica Verweijen. Ik proef een slokje. De wijn smaakt ook heerlijk naar mineralen.
 
Bolletje gazpacho
We krijgen zelfs nog amuse. En wel een ‘lepeltje’ van flinterdun, knapperig bruin brood met een bolletje gazpacho. Een bolletje soep? Jawel, door moleculair koken is de buitenkant veranderd naar een vaste vorm. Het balletje spat uit elkaar als je het in je mond neemt, waardoor er een kleine smaakexplosie ontstaat. Net als bij kaviaar en zalmeitjes, die van nature al zo in elkaar zitten.

Bij de amuse horen twee ‘paddenstoeltjes’ van twee ‘poffertjes’ met zwarte peper en een mierikswortelmousse. En een stukje ingelegde selderijknol met krokant peterselieschuim. De selderijknol is sterk van smaak. “Wow! Heftig” zegt mijn lief. “Erg sterk inderdaad,” zeg ik. “De smaak is kort maar hevig. Niet continue dominant. Het blijft niet in je mond hangen, zoals de smaak van knoflook.”
 
Winterpostelijn
Vervolgens krijgt mijn disgenoot vooraf op zijn verzoek de filet américain met een kalfskroketje, appel en winterpostelein. “Wat leuk, winterpostelein,” zeg ik. “We koken met seizoensproducten,” legt onze kelner uit.  “Ik zie ook schorseneren en kweeperen staan,’ babbel ik verder. “Bij de biologische winkel zouden ze dit ‘oergroenten’ noemen.”
 
Wasabisorbet
Als voorgerecht heb ik een sashimi van tonijn met gemarineerde zeewier en wasabi gekozen. Bij Aan de Poel val je van de ene culinaire verrassing in de andere. Zo zit er bij mijn sashimi een mousse van wasabi, de Japanse groene, hete ‘mierikswortel’. De mousse smaakt zoetig en luchtig, als een sorbet. Daarnaast kan ik de tonijnsashimi nog combineren met zwarte vegetarische kaviaar en gifgroene vliegviskaviaar. De vliegvisseneitjes danken hun kleur aan een wasabimarinade. Alles heel origineel dus. Tegelijkertijd is er ook de klassieke combinatie tonijnsashimi met wasabipasta en Japanse sojasaus. Schitterend opgemaakt op een vierkant schaaltje. “Pas op voor de groene lijntjes,” waarschuwt onze kelner nog even, voor wie de hete tranen niet kent. Ook krijg ik er een salade met rettich en echte viooltjes bij. De viooltjes maken de salade tot een schilderijtje.
 
Feestje op het bord
Mijn liefje heeft het drie gangen dinermenu besteld. Het dinermenu is een ware proeverij. Je kunt van alles een klein beetje proeven. Bij Aan de Poel heeft men echt uitgepakt. Het is een feestje van veel verschillende smaken op je bord. Ondanks het feit dat je overal kleine hapjes van krijgt, zoals gebruikelijk in de Franse haute cuisine, zul je bij Aan de Poel beslist geen honger lijden.

Bij het voorgerecht komt bijvoorbeeld een tweede portie brood, zodat je de kaviaar ook op een stukje knapperig stokbrood kunt doen. Mijn partner krijgt bovendien nog een tussengerecht: gebakken zeewolffilet met gebakken groenten en croque-monsieur en tomatenbasilicumjus. Bij deze gang krijgt hij een ander glas witte wijn. In een prachtig groot rond glas. Een Siciliaan, van de Grillodruif. “Deze wijn smaakt fris, met een beetje appel en citrus,” zegt onze gastheer Robbert Veuger, terwijl hij mijn disgenoot de fles laat zien. Ik pik een stukje zeewolffilet. Het is werkelijk heerlijk.
 
Wagyu sukade
Als hoofdgerecht heb ik geroosterde Wagyu sukade met piccalilly en pittige jus gekozen. De Wagyu koeien zijn gefokt volgens een speciaal programma om extra mals vlees te realiseren, zo weet ik. Alleen Californië en Engeland exporteren het bijzondere vlees van de Japanse koeien. “In België op kasteel Altembrouck is nu een jonge veestapel van het ras, maar die koeien zijn nog niet klaar voor de slacht,” zegt mijn lief. “Ik weet het,” antwoordt onze gastheer. “Het is net over de grens met Limburg. Schitterend kasteel. We zijn er geweest om er een glaasje wijn te heffen.” Dat doe ik nu ook. Bij het rundvlees heb ik een rode Siciliaan, van de Nero d’Avola. Goddelijk.
 
Piccalilly van het huis
Het Wagyusukadelapje is werkelijk heerlijk. Lekker geroosterd en hartig van smaak. En inderdaad zo mals dat het om op te zuigen is. Het rode vlees kleurt mooi op het bord met de gele piccalilly en de groene prei en artisjokhartjes op het bord. Stuk voor stuk stevige smaken trouwens. De piccalilly is huisgemaakt. De worteltjes en groene augurk zijn afzonderlijk van elkaar te onderscheiden. Kraakvers. Alles puur van smaak. Lekker zurig.   
 
Fazant met zuurkool
Mijn liefje heeft de ‘klassieke’ fazant met zuurkool, crèmesaus en jeneverbes. Met daarbij een rode wijn uit Chili, van de cabernet sauvignon en de carlene druif. Onze kelner komt na afloop vragen of het heeft gesmaakt. “Waarvan akte,” grap ik. “Onze borden zijn helemaal leeg.” En dat terwijl mijn vent de zuurkool van thuis beslist niet lust. Deze zuurkool is kennelijk award winning. 
 
Cassisgranité
Voor ons dessert krijgen we nog een amuse. Nu een ‘lepeltje’ van gezoet, flinterdun bruin brood met een rood bolletje. Het bolletje is van bloedsinaasappel. In het bijbehorende schaaltje zit een panna cotta van citroengras. Als afsluiting bij het diner krijgt mijn tafelgenoot een omelette Vesuvius met amandelspijs en cassisgranité. Ik neem de tarte tatin van appel met caramelssaus. Mijn bord is prachtig opgemaakt, met een mooie ruit van caramelsaus. Ik pik ook wat cassisgranité. “Het is echt lekker schaafijs,” zegt mijn lief. We nemen er een koffie verkeerd bij en zuchten even. Ons wacht nog een lange reis terug naar ons tijdelijk huis, in Purmerend. Zeker anderhalf uur reizen met het openbaar vervoer. Maar het was de moeite waard. Wat je ver haalt, is lekker… 
 
Tekst: Daniëlle Smaling