De informatie op deze pagina wordt u aangeboden in samenwerking met

Gamechanger

Gamechanger (Foto: Safehouse11)
1 / 1
zoom out
MAASTRICHT - In de oude media sloeg rond de verkiezingstijd de verveling toe
In de oude media sloeg rond de verkiezingstijd de verveling toe. Steeds diezelfde lieden met steeds dezelfde verkooppraatjes. Het werd op een bepaald moment zelfs voor de programmamakers een 'déja vu'. Men hoopte op een game-changer. Maar die kwam maar niet. Gegaap alom dus. Men hoopt er kennelijk nog steeds op. Vreemd eigenlijk, zou je zeggen. Want gisteren vond de game-changer plaats. Wat was die dan? Nou, dat was het moment waarop Rutte tegen de Turkse Minister van Buitenlandse Zaken, die hier wat wilde gaan flyeren voor dictatormans Erdogan, zei dat hij niet mocht landen in Rotterdam. Knarsetandend moesten de andere partijen zich vierkant achter de Premier opstellen. Wetend dat deze zet van de Premier VVD lijsttrekker Rutte wel eens in het zadel zou kunnen houden. Maar de andere partijen moesten wel. Het ging hier immers om het landsbelang. Zou, bijvoorbeeld, de SP tegen hebben gestemd, dan was het afgelopen met de vermeende zegetocht van Klavermans, dan zou hij passé zijn geweest. En was zijn hele geld en energieverslindende Kennedy-look-alike-contest helemaal voor niets geweest. De tweede meesterzet van Rutte die de gamechanger compleet maakte, uitgevoerd door de Burgemeester van Rotterdam, was natuurlijk dat de Turkse Minister van Familiezaken, Mevrouw Kaya, stiekem door Holland rijdende in een Mercedes met Duits kenteken, op nog geen dertig meter van het Turkse Consulaat in Rotterdam werd tegengehouden door onze Hollands gemoedelijke 'Oom Agent". Chapeau! Turkije twee maal af door de zijdeur. Hilarisch, dat was het. Dit optreden van de Premier, zou Rutte wel eens de forse zetelwinst waar hij nog op hoopt kunnen gaan opleveren. En natuurlijk ook de boze toespraak van Dictatortje Erdogan op de Turkse TV, die de kers op de taart van Ruttes gamechanger was. Het leek wel of we zaten te kijken naar Chaplins 'The Great Dictator" , waarin Dictator Hinkel - een verbastering van Hitler- een toespraak hield in een raar brabbeltaaltje, een soort van Hollywood-Duits. Het was hetzelfde rare brabbeltaaltje dat Erdogan uitsloeg; ingewijden zeiden dat we hier met de Turkse taal te maken zouden hebben, maar goede Turken vertrouwden mij toe dat Erdogan toch echt niet hún taal sprak. Erdogans toespraak - nou ja toespraak: het was eerder het bekende hysterisch gebral dat dictators eigen is - was uitermate komisch, omdat hij daarbij net zo woest en boos uit zijn ogen keek als Hinkel, en dezelfde opgewonden gebaren maakte. Samen met die suffe snor wekte dit uiteraard alleen maar op de lachspieren. En dat is eigenlijk ook het beste wat je kan doen als je met dictatortjes word geconfronteerd: ze keihard in hun rot smoel uitlachen.

Reageer via Facebook
Plaats een nieuwsbericht
Facebook
Heb je nog geen account? Registreer
Wachtwoord vergeten? Klik hier
Agenda

meer agenda »