Column |
07 maart 2011
|
Door
Leander Mascini, dichtbijredacteur
Het had heel wat voeten in aarde. Maar uiteindelijk ging zeilmeisje Laura in 2010 dan toch haar wereldreis maken. In haar bootje zou ze de jongste solozeilster op aarde worden die de wereld binnen een jaar tijd zou overvaren. ‘Kenners’ waren tegen. De reis zou te gevaarlijk zijn en slecht zijn voor de opvoeding. Om maar te zwijgen van de sociale en maatschappelijke beperkingen die een jaar afgesloten zijn van de buitenwereld met zich mee zou brengen. Maar Laura vocht. Vocht tegen alle negativiteit. Ze moest en zou met haar bootje de wereld rond.
Eerlijk is eerlijk. Een dappere poging. Want het is best eng... Dat varen. Stel je eens voor wat er allemaal kan gebeuren terwijl ze de hoge golven trotseert. Ziekten. Piraterij. Dat dacht haar vader dus ook en besloot met een grote boot tot aan Portugal vlak achter haar aan te varen. Palief was ten aller tijde in de buurt om kleine Laura bij te staan. Maar goed ook, want Laura werd overspoeld met problemen. Ze werd zeeziek, gleed uit op haar bootje en kreeg ook nog eens last van een brutale meeuw die maar bleef poepen op haar pasgeboende dek.
Maar weet je wat ook bijzonder is? Het feit dat Laura volgens haar blog amper op haar zeilscheepje vertoeft. Hier lezen we voornamelijk avonturen van het vaste land en niets over haar belevenissen op zee. We lezen dat ons zeilmeisje maarliefst drie maanden moest wachten in de Azoren. Met de nadruk op moest. Het gunstige seizoen moest namelijk nog beginnen. En nee, dan begin je niet een paar weekjes later met je tocht, maar houd je toch gewoon pauze in een tropische omgeving?
Als je het mij vraagt zeilt mevrouw helemaal niet zo graag als ze deed voorkomen. Want wat mij nog het meest verwondert, is dat Laura gewoon pauze neemt om haar opwachting te maken op de HISWA. Zogenaamd om andere kinderen enthousiast te maken voor het zeilen en broodnodige sponsoren te zoeken. Nou, ik geloof er geen ruk van.
Als je het mij vraagt is ons aller-geliefde kleine zeilmeisje gewoon klaar met haar guppige zeilbootje. Haar te kleine hutje. Het niet hebben van msn. Het ontbreken van sociaal contact in de vorm van vriendinnetjes. Of beter nog... Het ontbreken van vriendjes. Jongens. Mannen. Laura is van haar troon gedonderd. Een leven op zee is niet aan haar besteed.
Vandaar mijn aanbod: ik neem die recordpoging van Laura wel over. Beetje varen. Beetje stoer doen op de HISWA. Beetje luieren op het strand. Af en toe een paar mijl varen, met haar vader achter mij aan om een oogje in het zeil te houden. Echt iets voor mij. Ik zie dat wel zitten. En sponsoren vast ook: De eerste fietsende niet-zeiler die solo de wereld over vaart. Kan zo in het Guinness Book of Records. Toch?
Leander Mascini
Meer? Klik dan hierrr.