'Verbazing als ik 'mam' roep'

Ria begon op relatief late leeftijd met basketbal. 'Ik was veertien jaar toen een wiskundeleraar mij het advies gaf om op sport te gaan. Ik twijfelde tussen voetbal en basketbal en koos uiteindelijk voor het laatste. Ik ben begonnen in Haarlem en kon eigenlijk alleen maar rennen. Mijn toenmalig coach, Bert Samson, heeft mij alles geleerd.' Ria werd zelfs international, maar raakte kort daarna geblesseerd aan haar knie.

Supporters

Na het failliet gaan van Haarlem ging Ria basketballen bij BV Hoofddorp. 'Omdat we altijd onderin de eredivisie speelden en om weer in aanmerking te komen voor het Nederlands team, ben ik vervolgens bij Amsterdam terechtgekomen. Maar dat was wel een moeilijke beslissing.' Twee jaar later keerde Ria terug in Hoofddorp en in 1987 kon het landskampioenschap gevierd worden. 'Het basketbal leefde toen echt in Hoofddorp, het was voor de mensen echt een avond uit. De sfeer in de Fanny-Blankers Koenhal was geweldig. En ook naar de uitwedstrijden gingen er veel supporters mee.' Na een uitstapje naar Akrides en de geboorte van zoon Ricardo en dochter Jeanita, besloot de basketbalster op 37-jarige leeftijd te stoppen. 'Ik had ineens genoeg van het geklaag van sommige speelsters. Ik verzuimde nooit, maar de mentaliteit liet bij anderen te wensen over en midden in het seizoen ben ik gestopt.'

Na drie jaar begon het toch te kriebelen en in The Challengers vond Ria een nieuwe vereniging. Ook Jeanita speelt bij The Challengers, in het U18 meisjesteam en niet zonder succes. 'Hoewel we vaak tegen oudere meiden spelen, staan we bovenaan.' Ook trainde Jeanita mee met het Noord-Hollands team. 'Ik zou heel graag op een hoger niveau willen basketballen, maar mijn school, ik zit op het VWO, gaat voor. Ik heb dan ook geen tijd om vier keer in de week te trainen.'

Enkelblessure

En Jeanita speelde onlangs ook mee met het eerste damesteam, samen met moeder Ria. 'Ik ben er een tijd uit geweest wegens een enkelblessure, anders hadden we al meer wedstrijden samen kunnen spelen. Mensen kijken weleens verbaasd als ik 'mam' roep in het veld. Ik vind het juist erg leuk.' En ook Ria vindt het geen probleem. 'In het tweede damesteam hebben we ook al samengespeeld en ik ben jaren haar trainer geweest.'

Ria werd landskampioen en speelde Europacup met BV Hoofddorp. Is topbasketbal in de toekomst nog mogelijk in Hoofddorp? 'Ja, ik denk het wel. BV Hoofddorp heeft bij de jeugd een goede lichting meiden die momenteel op het hoogste niveau speelt.' Jeanita knikt bevestigend. 'Ze trainen meerdere keren per week en je ziet ze echt vooruitgaan. Bij The Challengers is de trainingsarbeid een stuk minder. Ik zit momenteel in een heel leuk team met allemaal vriendinnen, maar ik heb het idee dat er geen vooruitgang inzit. Individueel word ik niet beter.'

Fusie

En een samenwerking of fusie tussen BV Hoofddorp en The Challengers? Ria heeft er vaak over nagedacht. 'Sterker nog, ik heb in het verleden geprobeerd beide verenigingen nader tot elkaar te brengen, maar er is nog een hoop oud zeer. The Challengers is opgericht door ontevreden oud-leden van BV Hoofddorp en dat wrikt nog steeds. En de verschillen zijn te groot. BV Hoofddorp is echt een prestatievereniging en bij The Challengers staat gezelligheid voorop.'

Heeft Ria al eens aan stoppen gedacht? 'Ik heb altijd gezegd dat ik eens met mijn dochter op het veld wilde staan. Nou, dat is in ieder geval gelukt. En hoewel ik last heb van mijn knie en rug kan ik nog goed mee. Ik train, speel wedstrijden en ben een keer in de week in de sportschool. Als het fysiek niet meer lukt, stop ik.'